Moeilijke eters en een receptje

Ik blijf het ironisch vinden hoe ik als graag-kokende-medemens kinderen heb gekweekt die zo makkelijk hun neus optrekken, niet voor sandwiches en brood, want dat steken ze met tientallen onder hun geviertjes weg, maar het ‘warme eten’. Dat is echt al jaren een strijd, niet altijd met alle vier tegelijkertijd, gelukkig maar, maar toch zo goed als dagelijks met minstens één van de kinderen. Ik weiger echter om alleen maar kinnekeskost te maken, want dan kunnen we ons weekmenu beginnen beperken tot mac&cheese, gekookte eieren, worst, pizza margarita en friet, want dat is zowat het enige dat echt iedereen lust, er wordt hier oa ook de neus getrokken voor puree, fishticks, spaghetti bolo, alle andere pizza’s en soep (ook die met ballekes) waarvan je zou durven denken dat het toch echte kinderkost is. Ik kook dus vooral voor de wederhelft en mezelf en ben altijd blij als de helft of meer van de kinderen gewillig meeëten. En wat met de rest? Tja, die eet dan gewoonweg niet en krijgt geen dessertje.

Ik dacht altijd dat ik me goed had voorbereid want zowel in de buik als bij de patatjes heb ik echt altijd alles gegeten en gegeven (en ging dat wél vlot), maar van zodra de kinderen zelf konden beslissen of ze wel of geen vork/lepel met eten in hun mond staken, vanaf dat moment liep het, ondanks alle truuken van de foor, mis. Er is een tijd geweest dat ik daar echt heel erg boos om kon worden, nu denk ik gewoon ‘ok dan’ en daarmee is de kous af (meestal toch :)). Ik probeer me er echt niet meer druk in te maken, want hoe meer gedoe er rond, hoe slechter ze eten. Negeer het slechte, bejubel het goede én van alles proeven, die strategie passen we toe. Ooit zal het wel beteren, denk ik.

In tussentijd probeer ik dus wel nog steeds elke dag in het seizoen, vers, gezond en kindvriendelijk te koken, en met dat laatste bedoel ik vooral dat het niet te pikant mag zijn, of niet te exotisch, of niet te bitter/zuur/zout… Ik ben ook grote voorstander van het ‘alles met mate’-principe. Ik schrap geen voedingswaren, maar probeer met niets te overdrijven en ik geloof echt niet dat een stukje taart een guilty pleasure is, nee dat is gewoon een stuk taart 🙂

Sinds een tweetal jaar, probeer ik ook veel meer vegetarisch te koken en dat vind ik echt lastig met de moeilijke eters die hier rondlopen. Ik ben zelf niet echt grote fan van de vegetarische worsten, maar ik weet ook wel dat ik bij de kinderen al helemaal niet te vaak moet afkomen met tofu of bieten/bulgur salades. Ik heb ondertussen gemerkt dat ik heel vaak terugval op de zuiderse keukens waar er vaak veggie gekookt wordt zonder dat dat die stempel draagt: canneloni met ricotta en spinazie, paddestoelenrisotto, couscous met groenten, een tortilla enz…

Als ik dan toch nog eens echt een nieuw lekker kindvriendelijk veggie recept heb gevonden, dan nam ik me voor om het altijd te delen én gisteren, na een koude dag bij ons Paula, genoten we (bijna met z’n allen) van deze pompoen canneloni. Ik nam dit recept als basis maar deed er uiteindelijk toch iets anders mee.

DSCF1831

Nodig:

  • 500 gr pompoen in blokjes (ik kon, ondanks het seizoen, geen verse pompoen toevoegen aan mijn collect&go mandje, dus was ongelofelijk content met de diepvriesvariant in blokjes, tijdswinst!)
  • 1 grote ui
  • 2 teentjes look
  • blik tomatenblokjes
  • veggie gehakt
  • 1 potje ricotta
  • geraspte kaas
  • melk, boter, vloeiende bloem
  • 1 doos canneloni’s
  • kruiden: nootmuskaat, pezo, italiaanse kruiden

Maken:

  • Snipper ui en look, stoof ze aan, voeg er het gehakt aan toe
  • Voeg de pompoenblokjes toe en laat doorstoven tot die zacht zijn
  • Kieper de tomaten erbij, laat opwarmen en voeg er tenslotte de ricotta aan toe
  • Kruid overdadig met peper, zout en italiaanse kruiden
  • Maak een bechamelsaus of een kaasaus (bechamel met kaas :)), wat je zelf wil. In lasagne’s en canneloni’s gebruik ik eigenlijk altijd kaassaus voor extra smaak.
  • Leg een bodempje saus in een ovenschaal.
  • Vul de canneloni’s (droog) met een spuitzak (makkelijk met wegwerpexemplaren of gewoon een plastieken zakje waar je een punt afsnijdt) en leg ze naast mekaar in de ovenschaal.
  • Overgiet met de saus en overstrooi met de overschot van de geraspte kaas.
  • Zo’n 35-40 minuten in een over van 190°C

Smakelijk!

FacebookTwitterPinterestGoogle Gmail
Getagged ,

Paula in de sneeuw

DSCF1769

DSCF1743

DSCF1745 DSCF1747

DSCF1749 DSCF1758DSCF1756

DSCF1802

We zaten vandaag drie uur en een half in de auto voor een werfvergadering van pakweg een dik uur (én een ophaling van Collect&go in Libramont – kwestie van een andere Colruyt te moeten nemen als je nét buiten de tijdslimiet je karretje wil afrekenen, aaargh 1). Je moet er wat voor overhebben, verbouwen aan de onderkant van ons land. Het was jammer dat we niet langer konden blijven, want het sneeuwlandschap was prachtig. Ik heb weinig foto’s van binnen getrokken, des te meer van buiten en droomde al stiekem van kinderen die van de dik besneeuwde berg in den hof roetsjen.

We zitten nu echt wel in rechte lijn naar het eindstation, als we onze architect mogen geloven toch, maar toch hebben we beiden het gevoel dat er nog wel heel veel moet gebeuren, maar dat het snel kan gaan, dat hebben we ook al gemerkt, dus we geven hem ons licht vertrouwen.

Vandaag is er oa beslist dat we een witte vloer (of bijna witte) boven zullen krijgen (aaargh 2, ik heb me laten ompraten) en een zo goed als zwarte beneden. We willen helemaal niet voor een dominohuis gaan maar een beetje contrast mocht wel en we dachten ‘we doen eens zot’ 🙂 Andere keuzes die nu aan de orde zijn: de betegeling in de badkamer, de trapleuningen, de afsluitingen, de deuren, de trapjes naar de mezzanines, de spotjes enz… Toch spannend en best moeilijk die keuzes maken, want uiteindelijk heb je wel een idee waar je naartoe wil (voor de geïnteresseerden piep hier) maar is de sprong van idee naar werkelijkheid, over budget niet altijd even elegant.

Aangezien ik stilaan ook wel een beetje mottig word van het kijken naar de afrekeningen (aaargh 3), ben ik blij dat de wederhelft die kant op zich neemt, zal ik me wel bezighouden met pinnen en foto’s trekken 🙂

FacebookTwitterPinterestGoogle Gmail
Getagged

Weekmenu #3 2017 Lastige weken

Wat gaan de weken toch snel, we zitten al in de tweede week na de vakantie maar afgelopen week was een lastige week en komende week wordt het precies niet veel beter, een beetje te druk op bepaalde momenten want ondanks mijn halftijds werken vinden drukke momenten elkaars gezelschap heel plezant waardoor ik me binnen de kortste keren opgejaagd voel. Opletten dus. Ik zou in mijn bestelling van de Collect&go misschien beter een paar diepvriespizza’s steken, maar op de één of andere manier ontspant koken me altijd opnieuw en lekker eten, tja… daar word ik nu eenmaal altijd erg blij van.

We eten de komende week:

Als soep eten we tomaten-groentesoep, en eens niet in de mix want mijn groentesoep aka moerassoep van vorige week werd zo lekker bevonden dat we nog een stapje verder gaan, kans is groot dat het één grote stap te ver is natuurlijk, maar dat zien we dan wel 🙂

FacebookTwitterPinterestGoogle Gmail

Verloren maandag, of toch niet: weekmenu #2 2017

dscf1596

We zijn weer vertrokken met het weekmenu, met lood in mijn schoenen moet ik zeggen, ik had absoluut geen zin om eraan te beginnen, want een nieuw weekmenu betekent dat de vakantie voorbij is en dat we weer in de routine van alledag stappen. Een routine waar ik het best lastig mee heb, maar waarvan ik ook wel weet dat een streep zon sowieso veel doet.

Vandaag is het verloren maandag en zo voel ik me ook een beetje, en toch heb ik er niet aan gedacht om bladerdeeg aan mijn bestelling toe te voegen dus geen worstenbroodjes of appelbollen vandaag, maar ach die hadden we dit weekend al, dus eigenlijk is dat gecoverd.

Weekmenu van week 2 in 2017 dan

Voor de soep wordt het eens een echte groentebouillonsoep omdat ik die dacht te ruiken tijdens onze wandeling gisteren, met een zak in brunoise gesneden diepvriesgroenten, want zo klein mijn groenten snijden, das wel een brug te ver.

FacebookTwitterPinterestGoogle Gmail

Langs de sluistoren, toertje Zemst

dscf1488

dscf1504 dscf1541 dscf1540

dscf1550

dscf1554

dscf1580 dscf1584 dscf1596

Niets beter om je hoofd leeg te maken dan een frisse wandeling. We zouden nog eens wat geocaches oprapen en zochten dus een toertje dichtbij huis, niet te lang want het weer en de kinderen lieten dat niet echt toe. We vonden een ideaal parcours van 5 km in Zemst, waar we wel 15 leuke caches konden vinden en wat bovendien een mooie natuurwandeling bleek te zijn, op het jaagpad naast de Zenne, over bruggen en langs de Sluistoren. Op het einde van de wandeling kwamen we nog een kleine speeltuin tegen, een meer dan ideale afsluiter. Ik verbaas er me altijd over hoe mooi (en ook anders) we hier in de buurt, in mijn geboortestreek kunnen wandelen en ben zo nog meer fan van geocaching die ons zulke plekken leert (her)ontdekken.

FacebookTwitterPinterestGoogle Gmail
Getagged ,

Moemoe

4geslacht-028

Ik ben geen fan van iemand, heb geen adoratie voor een of andere bekende Vlaming of Hollywoodster, ik denk oprecht niet dat iemand belangrijker is dan een ander… maar af en toe passeert er iemand in je leven die inspireert en met wat geluk maakt die ook echt deel uit van je leven, zoals bij mij, in de gedaante van mijn moemoe, of beter oma voor mij, moemoe voor mijn kinderen omdat ze dat zo graag wou.

De moemoe was zoals je ze kent uit de beste verhalen: een zachte lieve fiere moeder, met de beste schoot, omringd door haar 7 kinderen, 16 kleinkinderen en 13 achterkleinkinderen met altijd plaats aan tafel, een doos zelfgebakken wafeltjes in de kast en speelgoed dat van generatie op generatie werd doorgegeven. Mijn vroegste herinneringen zijn er van logeerpartijtjes, van snoepwinkeltje spelen, van stoofvlees met niertjes en handgesneden frietjes, van de aperitiefjes op zondag, van schildpad Mieke in den hof, van wafelenbak en appelbeignets, van de lekkerste kaaskroketten, van de genegenheid tussen haar en mijn opa, van de popjes die ik maakte met haar lege garenklosjes, van haar te zien zitten aan haar naaimachine en op te moeten letten voor achtergebleven naaldjes. Moest internet toen al bestaan, zou ze een ster aan het blogfirmament zijn geweest, van joggingpakjes (jaren ’80 :)) tot het trouwkleed van mijn zus zoveel jaren later: ik denk niet dat er iets was dat niet perfect van onder haar machien kwam gerold. Later herinner ik me de woensdagmiddagen dat ik ging mee-eten, vlak na school, voor de academie, het was maar één jaartje, maar het was altijd plezant, wij twee aan tafel, een beetje later ook de GSM en de computerlessen, de handleidingen voor vanalles en nog wat neergeschreven in een notitieboekje, de sms’jes zonder leestekens en de mailtjes waarbij elke zin op een nieuwe regel startte.
Nog jaren later herinner ik me dat ze er altijd graag bij was, hier op feestjes, tussen al het volk en de kinderen, dat ze zo blij was toen er eindelijk een meisje (ons Miesje) werd geboren dat voor een viergeslacht zorgde en hoe leuk mijn kinderen het vonden om bij haar op bezoek te gaan, steevast wetende dat ze zwaar in de watten gelegd zouden worden want moemoe kon het nooit laten om toch geen wafeltje te bakken.
En nu zal het laatste dat ik me kan herinneren, haar afscheid zijn, fier en oprecht, helder en bewust, zonder zelfmedelijden, sterk, de lieve woorden die ze sprak. Zo triest maar zo ontroerend mooi tegelijkertijd.
Drie koningen zal nooit meer hetzelfde zijn, maar dat is niet erg, daar doen we toch niet aan mee, want hier in Mechelen, waar wij wonen, in haar stad, is het Sinte Mette en het liefst in de lange versie van de ruggenuchte, helemaal hoe zij dat het liefst hoorde.

Lieve moemoe, jij was hoe ik wil zijn en het is zo raar dat ik je nooit meer ga zien, nooit meer ga kunnen langskomen, geen receptjes meer ga uitwisselen, nooit meer ga horen hoeveel lekkerder mijn koffie of hoe schoon mijne frak is 🙂 of hoe groot de kinderen zijn geworden en hoe hard je ervan geniet ze zo gelukkig te zien, ik ga je missen, wij gaan je allemaal missen, maar we zijn zo dankbaar dat je er bent geweest, om wie en hoe je was.

Het ga je goed lieve moemoe en doe de groeten aan vava en aan Jan.

FacebookTwitterPinterestGoogle Gmail

Drie dolle dagen in Hamburg

dscf1421

dscf1439 dscf1430
dscf1384

dscf1098

dscf1275

dscf1253

dscf1083 dscf1071 dscf1321

dscf1338

dscf0989 dscf0982 dscf0968

dscf0934

dscf0898

dscf0854

dscf1204 dscf1197
dscf0839

dscf0775

dscf0755

dscf0747

dscf0744

dscf0719

dscf1290 dscf0709 dscf0706

dscf0691

dscf0687 dscf0693dscf1411

Ik kan de dingen moeilijk loslaten, dat is absoluut niet mijn beste eigenschap in heel veel opzichten, maar dat heeft er wel voor gezorgd dat we drie dolle dagen in Hamburg doorbrachten. Ik had me er namelijk niet echt bij neergelegd dat we in de kerstvakantie niets zouden doen, dus bleef ik vasthouden aan het idee dat er wel eens iets uit de bus zou vallen en dat deed het een drietal weken geleden: 25 euro per persoon H/T Zaventem-Hamburg en een beetje zoekwerk later ook een familiekamer in een hostel aan 50%, maw 3 dagen, 2 nachten in Hamburg met het vliegtuig, voor zes personen, voor dezelfde prijs als een dagje Efteling met lunch, muffin, een koffie en 20% korting op een souvenir (Ticket extra 46,5 euro PP). Gelukkig dat de Sint dit jaar zorgde voor Efteling ticketten 🙂

Hamburg dus, het was gewoon de goedkoopste bestemming en we smeten al onze eigen tips & tricks overboord om eens iets totaal anders te doen: vliegen, slapen in één grote familiekamer, een hostel én maar drie dagen om de stad in sneltempo te verkennen. We bekeken het als een soort experiment: zou dit lukken? Zou het leuk zijn om te doen? Zouden we voldoende kunnen zien? Zou dat samen slapen niet verschrikkelijk vervelend zijn? Een experiment dus dat eventueel wel perspectieven kon bieden voor komende trips.

We vlogen vanop Zaventem wat het voor ons wel heel makkelijk maakte om maandagochtend vroeg om 5:50 uur (toch niet al te makkelijk dus :)) onze deur, gepakt met elks z’n eigen rugzakje vol reseverkledij, uit te stappen richting station. Alles verliep vrij vlot en we konden nog ontbijten op de luchthaven zelf. Het viel me wel op hoe lang het allemaal duurt. We zaten langer vast op de vlieghaven te wachten bij de controle-posten, de gate, de trein…  dan dat we effectief vlogen, want dat vliegen naar Hamburg dat is maar een klein uurtje. Op het vliegtuig zelf was alles meer dan ok, ik had stiften en boekjes bij, maar vooral het raampje blijft geweldig interessant en gelukkig hadden we er twee in de aanbieding omdat we als een blokje van drie bij drie achter elkaar zaten.

Onmiddellijk na de landing volgden we de exit-pijlen richting treinstation en kochten we een Hamburg Card (8 euro pd pp)(per volwassene reizen er drie kinderen tot 14 jaar gratis mee!) voor onbeperkt treinen, bussen, metro’s, ferry’s en kortingen bij bezienswaardigheden of activiteiten. We treinden onmiddellijk naar ons hostel, deponeerden er de bagage en trokken de stad in en wat was me dat voor een ontdekking. Hamburg mag alvast mee in het lijstje van steden gaan staan die je moet bezoeken, een prachtige industriële havenstad waar oude en nieuwe architectuur (groot hartje) elkaar naadloos vinden, vol edgy wijken met leuke winkels & adresjes!

Wat wij deden in onze drie dolle dagen, geïnspireerd door wat pinnen en ons reisgidsje mét app:

  • Rondwandelen in de haven, naast de Elbe, genieten van de geweldige vis bij fish & so, zalig adresje, super authentiek, blauwe tafellakens in een kantine met plastieken kreeften tegen het plafond 🙂 geweldig alternatief voor de gesloten vismarkt.
  • Een boottochtje door de haven en de Speicherstadt
  • Enorm veel gebruikt gemaakt van het openbaar vervoer, nooit langer dan 10 minuten moeten wachten. Fantastisch!
  • Popeye een paar keer tegenkomen
  • Rondwandelen in de Speicherstadt, prachtige wijk: pakhuizen, bruggen, kanalen.
  • Opwarmen met koffie, warme choco en taart in het charmante Cafe Knuth en in de koffie branderij (voor koffie liefhebbers een must!)
  • Hamburgers gegeten, natuurlijk, we gingen voor de beste hamburgers van de stad, waar je niet binnengeraakt zonder reservatie, maar al helemaal niet als je arriveert wanneer het gesloten is 🙂 en belandden uiteindelijk in Peter Pane, een soort keten, maar best wel gezellig en we kregen er zelfs gratis dessert toen ze erachter kwamen dat de wederhelft zijn cocktail nooit gekregen had.
  • Schuilen voor de regen aan het rathaus
  • De voetgangerstunnel onder de Elbe nemen en genieten van het uitzicht van Hamburg by night (nadeel tijdens de winter in Hamburg is dat de nacht wel heel snel valt)
  • Ronddwalen in leuke wijken: Altona (waar we logeerden) & St Pauli
  • Ons opnieuw in een photoautomat proppen, ging aanzienlijk moeilijker dan vorig jaar, al die mutsen, sjaals en dikke frakken dan ook.
  • Tot rust komen in de parkjes, er zijn er veel in Hamburg, ook steevast met afgesloten speeltuintjes.
  • Uitgeregend worden…
  • Lekker ontbijten in het hostel: de kinderen die aanschuiven met een bordje en dat volladen met lekkers naar keuze is heel aandoenlijk om te zien, dat ze zich daardoor volsteken met cake… achja.
  • Geocachen, niet eens veel moeite voor gedaan, maar toch ééntje gelogd, altijd leuk voor de statistieken daar 🙂
  • Beseffen dat drie dagen te kort is voor deze leuke stad maar dat drie dagen aan dit tempo meer dan voldoende is voor de kinderen want ze waren allemaal enorm moe bij thuiskomst.

Ja, Hamburg was de moeite, als stad, maar ook als experiment. We hebben én goed geslapen in die familiekamer (effectief met de kinderen mee op stok kan eens heel goed doen), én veel gezien van de stad én ook echt genoten van mekaar.  Dit smaakt naar zoveel meer.

FacebookTwitterPinterestGoogle Gmail
Getagged , ,

Oudjaar vol licht & liefde

dscf0411 dscf0544
Als kind is de feestperiode een echt feest, als volwassene groei je daar een beetje uit, wat eigenlijk best jammer is. Er is zoveel miserie in de wereld, veraf en dichtbij en het lijkt ineens zo makkelijk en aanlokkelijk om ‘maar gewoon te doen’ en die specialere dagen zonder veel gedoe te laten passeren. Ik vind het daarom net belangrijk om af en toe een stukje magie terug te brengen en echt moeite te doen, een beetje herinneringen maken voor de kinderen.
Dit jaar zaten we ‘gewoon’ terug thuis en wou ik er een echt feest van maken voor de kinderen (en voor ons, want zoals ik dat zo schoon zei op het VTM-nieuws nav de kerstparade: ‘als zij genieten, genieten wij ook’:)).

dscf0429

De kinderen mochten zelf het menu samenstellen en daardoor kwamen we uit op een geweldig lekkere combinatie #ironie van worstenbroodjes, mac&cheese, hamburgers met frietjes en rijsttaart. Note to self voor volgende jaren: porties kleiner maken want anders kunnen we alsnog alles van de kinderen opeten. Per gang mochten ze een kadootje openen (allemaal heel kleine 1-2 euro kadootjes waarvan de meesten voor iedereen gingen met een boodschap op zodat ze zelf konden kiezen voor welk ze gingen) en dat vonden ze geweldig.

dscf0385

dscf0478

We haalden ook nog feesthoedjes en confetti in huis én speelden met sluitertijden en glow in the dark stickjes, het idee om de kinderen 2017 te laten schrijven was iets te hoog gegrepen en toen het kleine gebroed ging slapen, gingen de wederhelft en ikzelf aan de slag, 2017 was te veel in 2 seconden, maar 17 lukte na drie takes wel! Middernacht haalden we net, zagen vanuit een ooghoek door de bomen het vuurwerk aan den toren en waren content om in bed te kruipen 🙂
Gezellig, vol licht & liefde en ik hoop op meer van dat (voor onszelf en iedereen die hier meeleest) in 2017!

dscf0466

dscf0497

dscf0578

FacebookTwitterPinterestGoogle Gmail
Getagged

Homemade worstenbroodjes

dscf0365

dscf0372

dscf0394

dscf0427

Ze eten hier graag worstenbroodjes, elke woensdag – als ik gepakt en gezakt ben met lekkers van de bakker – is dat zowat het eerste waar ze naar vragen, of ik dat wel meegebracht heb. Soms hebben ze geluk, soms hebben ze pech, maar toen ze voor oudjaar zelf hun menu mochten samenstellen, was dat zowat het eerste dat erop stond.

Niets moeilijk aan eigenlijk, maar voor wie toch nog twijfelt aan de receptuur, schrijf ik het nog even snel op:

Nodig:

  • 100 gr gemengd gehakt, kruiden, peterselie, ev paneermeel
  • een eitje
  • vel bladerdeeg

Hoe te maken:

  • Kruid het gehakt, voeg peper en zout toe, gehakte peterselie en eventueel wat paneermeel als het gehakt te nat is.
  • Snijd het vel bladerdeeg in lange repen
  • Laat de kinderen worstjes of andere figuren maken, leg het op een reepje bladerdeeg en rol of vouw gewoon toe
  • Afwerken met wat eigeel bovenop.
  • Zo’n 20 minuten op 180° graden.

FacebookTwitterPinterestGoogle Gmail
Getagged

Sweet sixteen

collage-2016-12-31

De 16 hoogtepunten van een druk, boeiend, af en toe lastig, maar vooral overweldigend 2016:

  1. Project Paula, waar de eerste steen gelegd of beter afgebroken werd.
  2. Tuur & Jan die op school in een groepje verzeilden dat meedeed aan Iedereen Componist. Zo’n grote dank aan de leraren die het initiatief namen en onze kinderen een geweldige ervaring gaven.
  3. Ondertussen schermt 2/3e van ons gezin maar in januari tijdens hun eerste toernooi waren dat enkel nog maar Tuur en ‘zijn papa’ zoals hij dat zei in een interview op RTV.
  4. Twee keer verder weg: naar het geweldige Tsjechië, een pareltje & hartje voor Berlijn, altijd!
  5. De vele wandelingen, hier of zuidelijker in ons land, met grote voorsprong op één: de leukste zoektocht met het beste resultaat ever en samen met wandelen geocachen, een pak minder geocaches opgeraapt dan het jaar ervoor, maar wel een aantal heel erg leuke!
  6. Onze lieve viervoeters die sinds kort ons huis mee bewonen.
  7. Niet echt geweldig dat ik dit jaar opnieuw weer een paar maanden uitviel, maar wel beseft dat het anders moest, mezelf terug ontdekken (koken!) en nog absoluut geen spijt van mijn halftijds werken.
  8. Mijn vlag aan de St-Romboutstoren!
  9. De crea-kamer die ontstond door bedden- en kamerwissels, was me dat een goed plan!
  10. Het korte tripje na een drukke septembermaand, voor die broodnodige vitamine sea.
  11. De KV en de vele goede thuismatchen van de laatste weken, geweldige sfeer en we hopen (niet meer zo stiekem) op Play-off 1
  12. De leuke schoolvakanties met de kinderen: altijd weer grenzen verleggen, alleen met de vier kinders, maar (meestal :)) ook zelf echt genieten van de vele leuke momenten en uitstapjes!
  13. De zoveel fijne momenten met lieve vrienden waar ik of we mee afspreken, schone momenten, altijd koesteren. Niet alleen onze volwassen vrienden, maar ook de vriendjes van de kinderen die langskomen, blijven slapen en hevig meedoen op feestjes.
  14. De wederhelft en ik die 18 jaar samen zijn, waarvan 10 jaar getrouwd. Dit ging ons feestjaar worden maar al het geld voor een groot feest ging naar pu(n)t 1 (betere investering en al :))
  15. De kinderen op de KSA, eerste keer op kamp, de geweldige tijd die ze daar hebben.
  16. Terug beginnen bloggen, beste beslissing, ook al moet ik mezelf soms afremmen of soms in gang zwengelen, er valt zoveel te vertellen, er zit nog zoveel in mijn hoofd, inspiratie genoeg dus voor nog vele komende posts!

en nu op naar een sexy 17 (maar deel gerust eerst jouw sweet 16)!

FacebookTwitterPinterestGoogle Gmail