Het inrichten van Paula

DSCF3294

DSCF3226

DSCF3213

DSCF3251

DSCF3259

DSCF3272

De inrichting van ons Paula komt stilaan in het vizier. Het leukste deel lijkt dat altijd wel op voorhand, het meest hatelijke als alles wat je mooi vindt veel te duur is, want in tegenstelling tot je eigen huis waar je met mooie stuks wel even kan wachten, moet hier – met de verhuur in ons achterhoofd – wel alles voorhanden zijn. Je kan namelijk geen huis verhuren zonder bedden, zetels of stoelen aan de tafel. We zijn ook niet van plan om het wat provisoir in te richten en dingen gaandeweg te vervangen, want dat kost ook geld, beter ineens relatief definitief dus.
In ons bijna kinderloos weekend planden we een bezoekje aan de welbekende Zweedse vriend. Het plan was om zaterdagochtend uit bed te springen en als de wiedeweerga voor openingsuur richting keuzestress te sjezen, lekker vroeg, de winkel helemaal voor ons alleen. Dat was het plan. De realiteit was dat Bob lekker kwam knuffelen bij ons in bed, dat er nog pannenkoeken over waren van de dag voordien en we uitgebreid ontbeten, dat de koffie te lekker smaakte dat ik een extra tas wou, dat de douche zo zalig was, dat ik de tijd nam om mijn nagels te lakken en dat Bob dat ook wou en dat we dus pas tegen de middag arriveerden en met logisch gevolg de winkel helemaal niet meer voor ons alleen hadden 🙂
Ik besloot slim te zijn en van alles wat we leuk vonden foto’s te trekken van de naam en de prijs zodat we achteraf de foto’s maar moesten bekijken om de afmetingen op te zoeken, want niets zo irritant als daags nadien niet meer op de naam vol umlauten komen en dan maar weer opnieuw de hele catalogus te moeten doorzoeken.
Inrichting doet zoveel en we willen een combinatie van knus en gezellig, maar ook wel van strak, luchtig en licht. We weten ook allebei heel goed wat we niet mooi vinden maar beseffen dat als we echt ons goesting zouden mogen doen (lotto winnen enz) we er overal een extra nul kunnen achter plaatsen. Het zal dus een goede mix moeten worden van overblijfsels die we pimpen en kraak verse bouwpakketten die we hacken. Toch wel spannend en hopelijk krijgen we op het einde één geheel.

FacebookTwitterPinterestGoogle Gmail
Getagged ,

Real men stitch: Carnaval

DSCF2812

Ik ben getrouwd met een beetje een superheld, niet mijn woorden, want dat zou ik nooit zeggen 😊, maar die van een collega die een foto zag passeren waarin de wederhelft aan het naaimachien zat. Het is een beeld dat je natuurlijk niet zo vaak ziet, een bebaarde man die een zilveren biasbandje aan een blauw glitterjurkje naait en daar wonderwel vlotjes in slaagt. De oma aka de moeder van de wederhelft zal er trots op zijn, want zij is degene die zonder het zelf te weten een hypernieuwe man op de wereld heeft gezet. De wederhelft heeft thuis nooit genaaid, maar wel veel gezien en heeft daar waarschijnlijk het technisch inzicht meegekregen om iets naadloos in elkaar te zetten en heeft daarnaast (niet onbelangrijk) ook het geduld om het gaspedaal af en toe een beetje te lossen, te wisselen van voetje en naald om bijvoorbeeld een knoop of rits in te zetten. Dat hij dat kon, heb ik jaren geleden ontdekt bij de eerste carnavalspakjes die gemaakt werden en het sprekende gemak waarmee hij mijn sukkelende zelve kwam helpen. De kinderen zijn er in elk geval maar wat blij mee, want zij kunnen gewoon vragen wat ze willen en de vader zal het wel maken. Het in ondertussen een beetje een kleine traditie geworden dat we allen samen stof gaan kopen en dat de vader (met uitstelgedrag) dat allemaal op een drafje maakt wat betekent dat hij meestal een dag op voorhand zijn bed toch wat later ziet. Ik durf echt niet te zeggen dat hij er niet veel werk aan heeft, maar ik schrik er toch altijd van hoe snel het gaat, een tweetal uren per pakje (van stof knippen tot rits innaaien) lijkt me niet zo enorm veel, zeker niet als ik besef dat ik er twee weken voor zou nodig hebben waarschijnlijk.

DSCF3020

DSCF3024

DSCF3030

Hij maakte dit jaar een K3-Ushaia-jurkje (Mies was wel verbolgen toen bleek dat ze er nog een shirt onderaan moest 😊), een brandweermanpak, een astronaut en een vleermuis. Het jurkje is op basis van een patroontje uit een oude knippie en de andere pakjes zijn allemaal onesies die gebaseerd werden op een drakenpatroon dat we ooit te leen kregen van een collega; We hebben twee jaar geleden de maat overgenomen die we nodig hadden en nu heeft de wederhelft adhv de kleren van de kinderen alles wat vergroot. Ik denk niet dat dat op de meest orthodoxe wijze gebeurt, maar hey, het komt altijd wel allemaal heel goed!

DSCF3137

De kinderen waren zo blij vanochtend dat ze eens zeer gewillig poseerden. Leuk leuk, ook zeker voor de man des huizes die al lang naar het werk vertrokken was toen ze het voor het eerst aandeden.

DSCF3087 DSCF3093 DSCF3124DSCF3116 DSCF3107 DSCF3150
DSCF3100 DSCF3127

Tot nu toe worden zijn skills enkel ingezet voor carnavalskleren, maar hij bedacht zich dat hij ondertussen misschien ook andere dingen kan maken. We like! Om hem dan extra duwtje in de rug te geven, ga ik een dezer knalroze naailabels bestellen met opschrift ‘real men stitch’ dus als iemand een leuke webshop kent waar ik dat kan doen: shoot!

DSCF3144

 

 

FacebookTwitterPinterestGoogle Gmail
Getagged , ,

Kinderfeestjes: thema koken

DSCF3050

Verjaardag Tuur 194

Verjaardag Tuur 136 Verjaardag Tuur 138Verjaardag Tuur 017

 

Verjaardag Tuur 022

Verjaardag Tuur 033

Verjaardag Tuur 166

Verjaardag Tuur 152

Verjaardag Tuur 001

Monkey see, monkey do… kinderen leren van hun ouders en heel vaak ook wel omgekeerd, spiegels weetje wel. Sommige dingen krijg je, zonder het goed en wel te beseffen gewoon mee, zoals de liefde voor eten en koken die ik meekreeg van mijn moeder en de wederhelft de kunde van het naaien van die van hem. Ik merk hoe langer hoe meer dat ik de kookliefde verder doorgeef, want allemaal willen ze wel meehelpen en elke keer staan ze te springen om samen te koken. Tuur, ondertussen 9, is bijvoorbeeld al lang vastbesloten om later ergens een bioboerderij te hebben met daaraan verbonden zijn eigen bakkerij (en elke dag gaat hij ons gratis van koffiekoeken en pistolets voorzien 😊) Het was dan ook niet verwonderlijk dat hij een aantal jaren geleden, toen ie 7 werd, als thema ‘koken’ koos.

De uitnodigingen met kleine chef werden door hem zelf getekend en op het feestje moest ook iedereen eraan geloven en eerst een koksmuts in elkaar knutselen (dikker papier, crêpepapier en nietjes, meer is er niet nodig).

We maakten zelf pizza (ook het deeg) en koekjes. De recepten (die ze natuurlijk eerst moesten zoeken) had ik voor de gelegenheid een aantal keer afgedrukt zodat ze in groepjes het deeg zelf konden maken, daarna gooiden we alles – met nog wat extra gras 😉- tezamen en konden ze hun pizza zelf beleggen en hun eigen koekjes uitsteken. De oven draaide overuren en na het feestje kreeg iedereen zijn zakje koekjes met uitsteekvormpje mee naar huis. Een geslaagd feestje op een zonovergoten dag, of hoe veel makkelijker het is om met bloem te kliederen als je in de tuin kan!

FacebookTwitterPinterestGoogle Gmail
Getagged , ,

De hollandaise hack

IMG_5874

Gisteren aten we een visje uit de oven met pastinaakpuree (helemaal vergeten dat het eigenlijk gratin had moeten worden, dus zo goed volg ik mijn eigen weekmenu :)) Na jaren van ‘Mijn (pop-up) restaurant’ weet ik ondertussen dat een goede saus onontbeerlijk is bij een stukje vis of vlees, dus keek ik, met Sergio in mijn oor, even rond op het web, op zoek naar een lekkere saus. Ik zag dat Meus een beurre blanc voorstelt of dat ik misschien ook kon gaan voor een hollandaise. Maar eerlijk? Ik heb gewoon helemaal geen zin om op een doordeweekse dag mijn arm lam te kloppen door van acht tot de achtste macht te doen in een pot op het vuur. Ik zocht dus een makkelijk en vooral snel alternatief toen ik op een Martha Stewart filmpje botste die beweerde een hollandaise te maken in de blender. Ik dacht: er valt niets te verliezen, dus laat ik dat maar gewoon eens proberen en wat een verrassing, het bleek nog goed te komen ook! Zowaar een keukenhack, en die moet je delen toch?

Nodig

  • 100 gr ongezouten boter
  • 2 kleine eidooiers
  • 1 el warm water
  • 1 el citroensap
  • ¾ tl zout

Doen

  • Boter smelten in microgolf of pannetje en stremsel afscheppen.
  • Eidooiers, water, citroensap en zout in de blender en mixen
  • Mixer op laagste stand en zachtjes gesmolten boter toevoegen en laten mixen
  • Je merkt vanzelf wanneer saus klaar is

Onmiddellijk serveren en aspergeseizoen: here we come!

FacebookTwitterPinterestGoogle Gmail
Getagged

’t Mechels broek

DSCF2857

DSCF2859

DSCF2864

DSCF2867 DSCF2869 DSCF2884

DSCF2890

DSCF2893

DSCF2900

DSCF2897

DSCF2905

DSCF2925

DSCF2942

Meer dan een maand geleden gingen we voor het laatst echt wandelen. Ondanks twee tripjes naar de Ardennen kregen we maar geen extra uren vrij om te wandelen (korte donkere dagen zitten daar toch wel voor iets tussen) en dat wordt toch wel gemist want ons doet het idee aan een wandeling al goed, de kinderen pas nadat ze met een stok in de modder hebben staan roeren 🙂 Maar het is dus nog eens gelukt en ik merk aan alles dat het daarna gewoon altijd beter gaat. De natuur in, frisse neus halen, beentjes strekken, erna gezellig in een dekentje bij de haard, alles krijgt zowaar ineens een warmere gloed.
Ik stuurde vrijdag in mijn dagelijkse nieuwsbrief aan de wederhelft (zijnde mailtjes vol onsamenhangende hersenspinsels die alleen hij begrijpt) dat we zondag nog eens beschikten over een groen slot. Hij dacht toen alleen aan de carnavalskleren die hij misschien al zou kunnen starten (maar wij weten allebei dat hij daar pas aan begint op het moment dat het een onmogelijke zaak lijkt #zwaaruitstelgedrag), dus gisteren leek het hem ook het beste plan om gewoon de laarzen aan te trekken en een modderig pad te bewandelen. Volgens de app van Natuurpunt was de dichtstbijzijnde route de AS Adventure route in het Mechels Broek, een dikke 5 kilometer met paadjes, bruggen en moerassen. Ja het kan wel zijn dat we dit laatste hebben aangedikt om onze kinderen te enthousiasmeren hun warme plekje te verlaten 😊 maar het was wel de ideale route, zo op een zondagnamiddag met bijna ideaal wandelweer. Ook al kennen we het Mechels Broek natuurlijk al lang, toch blijft het elk seizoen mooi wandelen hier.

Tussen de twee groene punten op de kaart kan je een stukje afpitsen (wat wij deden).

In het begin van de route is er een infocentrum en eigenlijk bijna vlak ernaast ’t Brughuis, een geweldige authentieke plek waar het best druk kan zijn op een zondag met zalig buitenweer.

 

FacebookTwitterPinterestGoogle Gmail

Weekmenu #08 2017 Naar de winkel

DSCF2977

De Collect&go wordt zondagavond systematisch overbevraagd voor maandag dus ben ik gedwongen om ofwel zaterdagavond mijn menu te maken ofwel om maandag te gaan winkelen, wegens een geweldige KV match op zaterdag (we wonnen met 3-0 van Lokeren, jiehaa) was ik gedoemd om het vanochtend zelf nog eens te doen. Onmiddellijk nadat de kinderen waren afgezet, sprong ik in de auto om rond 9 uur al door de gangen te slalommen en heel mijn Out-Of-Milk-lijstje (handig, handig!) af te vinken. Amper volk, vlot kassaverkeer, een krappe parkeerplaats (vuistje voor mezelf) voor de deur wat maakte dat ik nog geen uur later zo goed als heel mijn weekmenu al kon koken, zo kan het dus ook:

  • Tajine met lam en zoete ui (uit één van mijn meest favoriete kookboeken: de kookkaravaan)
  • Pannekoeken want het is carnaval en bij carnaval horen al jaar en dag pannekoeken!
  • Pasta met prei en paddestoelen
  • Gratin van aardappel en pastinaak met een visje
  • Rode curry met pompoen, zoete aardappel en scampi (één van die toppers van Nigella uit het Express boek: snel en echt geweldig lekker)
  • Aardpeerpuree met gebakken kip en eventueel schorseneren, gebaseerd op Meus

Als soep doen we aan wortelsoep met kaaskorstjes, de mannen gaan dat geweldig lekker vinden (denk ik).

Volgende week geen weekmenu, want het is vakantie en je kan niet geloven hoe blij ik van die gedachte word. Geen stress meer ’s morgens, geen huiswerk ’s avonds, geen hobby’s, geen verplichtingen, alleen maar goestingen, uitslapen, laat ontbijten en leuke zotte dingen doen met de kinders. We tellen af, laat dat duidelijk zijn 🙂 (maar niet te snel want de vader moet nog een astronaut, een brandweerman, een vleermuis en een Ushaia-K3-tje-pakje ineen naaien!)

FacebookTwitterPinterestGoogle Gmail

KIVV lasagne met courgette en paddestoelen

IMG_5804

Afgelopen week aten we een toppertje, Het werd goed gesmaakt door iedereen en zelfs de dag erna was het nog ‘vies lekker’ volgens de wederhelft. Ik zocht naar een goed recept met beide ingrediënten maar vond niet echt iets naar mijn goesting ;), dus ik deed dan zelf zo maar een beetje met hetgeen ik in de koelkast vond en dus moet ik het nu echt wel opschrijven zodat ik het zelf niet vergeet.

Nodig

  • Bakje paddestoelen
  • 2 courgetten
  • Een uitje
  • Twee teentjes look
  • Geraspte kaas (liefst met een beetje pit)
  • Potje Ricotta
  • Melk, boter en vloeiende bloem
  • Lasagnevellen
  • Italiaanse kruiden, nootmuskaat en pezo

Doen

  • Snijd de courgetten en paddestoelen in blokjes, snipper de ui en de look
  • Stoof het uitje met de look aan en voeg er de andere groenten aan toe, laat alles zacht worden.
  • Voeg de ricotta toe en kruid goed met Italiaanse kruiden.
  • Het zal wel duidelijk zijn dat iedereen hier dol is op kaassaus ondertussen 🙂 je kan altijd een bechamel maken maar voor deze lasagne zou ik toch eerder een pittigere kaassaus maken, dus boter in een nieuwe pot, bloem erbij, roeren tot alle boter is opgenomen, melk erbij en roeren maar, systematisch kaas bijvoegen tot je een lekkere smeuïge kaassaus hebt. Kruiden met peper & zout en nootmuskaat.
  • In een ovenschotel eerst een laagje kaassaus, dan lasagnevellen, laagje courgette-paddestoel-ricotta-mengsel, terug lasagnevellen, laagje kaassaus, terug lasagnevellen, laagje courgette-paddestoel-ricotta-mengsel en zo verder en zo voort, afsluiten met laagje kaassaus en afwerken met geraspte kaas. (Ik maak altijd veel laagjes zodat de lasagne lekker stevig is)
  • In de oven op 180°C en afhankelijk van je lasagnevellen de tijd instellen, bij mij waren het droge, dus zo’n 40 minuten, maar als je verse hebt, is dat sneller natuurlijk.

Smakelijk!

FacebookTwitterPinterestGoogle Gmail
Getagged , ,

Over verontwaardiging, IT en kunst

Geen throwback vandaag naar een feestje, want daar waar ik vorige week nood had aan zon en lachende kinderen, heb ik dezer dagen serieus last van een groot verontwaardigingsgevoel, ingegeven door Michael Van Peel die ik deze week bezig zag: spijkers, koppen en nog heel veel andere rake dingen (als je hem niet hebt gezien, luister dan op spotify)
Het was zo waar wat ie zei, oa dat we allemaal een beetje makke lammetjes zijn, dat we allemaal een beetje worstelen met een gevoel van machteloosheid en dus dan maar niets meer doen én zelfs niet eens meer verontwaardigd zijn. Niet met mij dus, want ook zo zijn mensen 😉 Ik kroop deze week dan ook in mijn pen om heel wat ergernissen aan te kaarten (zeer benieuwd of ik op alles nog maar een antwoord zal krijgen) en kroop achter mijn computer om er ‘kunst’ van te maken.

Ik volg ondertussen mijn tweede jaar multidisciplinair atelier en probeer sindsdien mijn skills als IT’er te gebruiken als verfborstel of potlood. Het is zoeken, maar soms komt er wel iets uit waar ik relatief tevreden mee ben (altijd wel pas na het toonmoment en bemoedigende blikken van de anderen,  zo zelfzeker ben ik dus ;)) Het zijn probeersels, niet meer, niet minder.

In elk geval las ik een tijdje geleden in de krant een artikel over het opgesloten en ook uitgesloten gevoel dat in Amerika heerst en wou daar iets mee doen, wat het volgende werd.

Ook door Van Peel besefte ik nog meer dat er zo weinig geluisterd wordt, dat we allemaal zo snel verzanden in dat grote wij/zij en ik/jij-verhaal: zij moeten ook moeite doen, wij moeten dit niet pikken, jij hebt het beter dus jij moet niet klagen, ik heb het slechter dus ik mag zagen… je weet wel waar ik naartoe wil. Eigenlijk zijn we allemaal gewoon maar mensen, zo gelijkend en zo anders in ons zijn en toen ik daarop koffie maakte, zag ik ineens al die verschillende kopjes in de kast en dacht: ‘Zouden we niet gewoon wat meer bij elkaar op de koffie gaan én echt luisteren en echt praten?’

FacebookTwitterPinterestGoogle Gmail
Getagged

De stadsliefde #2800love #beetjebalen

DSCF6152

Het is Valentijn, dus laten we het maar even hebben over de liefde. Er zijn namelijk verschillende soorten liefde: er is partnerliefde, er is ouderliefde, er is broederliefde, er is zusterliefde, er zijn diepe vriendschappen, er is liefde voor een vak, er is liefde voor muziek… en er is zoiets als stadsliefde, die bij momenten bij mij heel erg groot is maar vandaag een beetje minder.

Gisteren had ik nog een erge opstoot van die stadsliefde, ik had net een geweldig nieuw adresje ontdekt en onze burgervader is de beste van de wereld, met recht en rede, mijmerden de wederhelft en ik tegen elkaar, want wat is er de laatste jaren toch veel veranderd, vernieuwd. Hoe blij worden we niet elke keer als we ’s avonds de grote markt oversteken, of de bloemenpracht in de straten zien, of lekker gaan eten in één van de vele leuke adresjes, of wandelen langs het dijlepad, shoppen op de zaterdagmarkt, een ijsje gaan halen in onze favoriete stek, gaan picknicken in één van de parkjes in de zomer, samen met alle andere supporters in geel/rood samentroepen. Ja, Mechelen is de max en ik was dan ook enorm fier toen de door mij mee ontworpen vlag voor Broosistan trots aan onze toren wapperde.

Vandaag is de stadsliefde echter een beetje minder, want ik heb net als vele vele andere (Mechelaars) naast tickets voor Royal Deluxe gegrepen, iets dat eigenlijk gratis is én waarvan ik vele maanden geleden dacht ‘Oh geweldig, ze komen naar onze stad, we moeten dus geen massa trotseren in Antwerpen’. Wist ik toen veel dat onze stad het zou vertalen naar gratis tickets waarvoor je alsnog moest gaan aanschuiven of online tig keer op de refresh knop moest rammen.

Het is echt geweldig dat onze stad zo bloeit, echt fantastisch, maar eerlijk gezegd, we beginnen dat soms een beetje (veel) te voelen: aanschuiven voor de school van je keuze, aanschuiven voor de scoutsgroep (maar gelukkig hebben we de KSA ontdekt, hoera!), aanschuiven voor de (her)inschrijving in de kunstacademie, aanschuiven voor de (her)inschrijving voor het conservatorium en op de wachtlijst belanden, aanschuiven voor de beste tickets van de leukste voorstellingen in het cultuuraanbod van de stad, wachtlijsten voor de zwemlessen waar je pas na een jaar een plekje krijgt, veel te vaak geen parkeerplaats vinden voor de deur, verschrikkelijk veel verkeer ’s morgens op gevaarlijke kruispunten die ondanks tientallen meldingen niet worden aangepakt (gelukkig hebben onze kinderen fluovestjes aan waardoor we niet op wekelijkse basis bijna van onze sokken worden gereden #ironie), over de koppen lopen tijdens stadsfestivals, op diezelfde festivals niet meer op de grote markt geraken voor leuke optredens en dus de stad dan maar gewoon ontvluchten… en nu dus ook niet binnen geraken op een feeërieke voorstelling van een stadsfestival waar ik begot een heel klein mini beetje aan heb meegewerkt.

We wonen graag in onze stad, we zijn trots op onze stad, die stadsliefde die staat als een paal boven het dijlewater, maar vandaag, net op Valentijn is het een beetje minder en daar baal ik toch wel een beetje van, maar achja, dan is het nu maar gewoon tijd voor koffie (en veel veel chocolade) en wie weet… is dat misschien wel net de definitie van echte liefde, dat je ze op alle andere dagen van het jaar wel viert 🙂

FacebookTwitterPinterestGoogle Gmail

De sanitaire stop

DSCF2578

DSCF2471

DSCF2476 DSCF2487 DSCF2495

DSCF2502

DSCF2510 DSCF2515DSCF2569

DSCF2519

DSCF2522

DSCF2548

DSCF2526

DSCF2531

De laatste weken proberen we zo vaak mogelijk naar ons Paula te trekken, maar het is niet altijd evident om dat in te plannen in de sowieso drukke weekends waardoor die bezoekjes gereduceerd worden tot een blitsbezoek: anderhalf uur rijden voor een half uur inspectie en dan anderhalf uur terug. Ik ben onze kinderen dankbaar dat ze dat allemaal zo makkelijk ondergaan, zolang ze maar even loos kunnen gehen in de bergachtige tuin. Er komt een tijd dat we ze erna gewikkeld in een dekentje met een warme choco voor de haard zetten en hoewel het nog even wachten is op dat idyllische beeld, kunnen we ze nu al wel in een warm bad steken! Hoera voor die vordering!
In het originele huis was er één badkamer met lavabo, wc en bad, wat maakte dat de WC soms overbevraagd werd en tanden vaak in de keuken werden gepoetst. We wrongen in de geüpdatete versie dus een extra WC en extra badkamer (met douche én volgens het plan ook sauna).
Al het sanitair is ondertussen aangesloten (en sommige al door ons uitgetest #lachendkakske) en we zijn echt heel content te zien dat de puzzel stilaan in elkaar valt!

FacebookTwitterPinterestGoogle Gmail
Getagged