Tagarchief: academie

Over verontwaardiging, IT en kunst

Geen throwback vandaag naar een feestje, want daar waar ik vorige week nood had aan zon en lachende kinderen, heb ik dezer dagen serieus last van een groot verontwaardigingsgevoel, ingegeven door Michael Van Peel die ik deze week bezig zag: spijkers, koppen en nog heel veel andere rake dingen (als je hem niet hebt gezien, luister dan op spotify)
Het was zo waar wat ie zei, oa dat we allemaal een beetje makke lammetjes zijn, dat we allemaal een beetje worstelen met een gevoel van machteloosheid en dus dan maar niets meer doen én zelfs niet eens meer verontwaardigd zijn. Niet met mij dus, want ook zo zijn mensen 😉 Ik kroop deze week dan ook in mijn pen om heel wat ergernissen aan te kaarten (zeer benieuwd of ik op alles nog maar een antwoord zal krijgen) en kroop achter mijn computer om er ‘kunst’ van te maken.

Ik volg ondertussen mijn tweede jaar multidisciplinair atelier en probeer sindsdien mijn skills als IT’er te gebruiken als verfborstel of potlood. Het is zoeken, maar soms komt er wel iets uit waar ik relatief tevreden mee ben (altijd wel pas na het toonmoment en bemoedigende blikken van de anderen,  zo zelfzeker ben ik dus ;)) Het zijn probeersels, niet meer, niet minder.

In elk geval las ik een tijdje geleden in de krant een artikel over het opgesloten en ook uitgesloten gevoel dat in Amerika heerst en wou daar iets mee doen, wat het volgende werd.

Ook door Van Peel besefte ik nog meer dat er zo weinig geluisterd wordt, dat we allemaal zo snel verzanden in dat grote wij/zij en ik/jij-verhaal: zij moeten ook moeite doen, wij moeten dit niet pikken, jij hebt het beter dus jij moet niet klagen, ik heb het slechter dus ik mag zagen… je weet wel waar ik naartoe wil. Eigenlijk zijn we allemaal gewoon maar mensen, zo gelijkend en zo anders in ons zijn en toen ik daarop koffie maakte, zag ik ineens al die verschillende kopjes in de kast en dacht: ‘Zouden we niet gewoon wat meer bij elkaar op de koffie gaan én echt luisteren en echt praten?’

FacebookTwitterPinterestGoogle Gmail
Getagged

De perfecte vlag

Nope, het stond niet op mijn bucketlist, maar het is verdorie graaf om af te vinken: een eigen ontworpen vlag te hijsen op de Sint-Romboutstoren.
Toen een paar maanden geleden de mannen achter Broosistan (Schellekens en Peleman) een oproep deden in de academie naar mensen die hun Mechelse vlag wouden ontwerpen, had ik nooit kunnen vermoeden dat hetgeen uit mijn computer rolde, 97 meter hoog (welgeteld 514 treden, dat hebben we gevoeld :)) wel 3 op 4 meter in de wind zou wapperen. Nee, toen ze in de academie waren was ik vooral onder de indruk van de voorbije edities en de mooie vlaggen die ze daarvan meebrachten. Ik kan amper deftig stikken en heb geen schilderstalent dus schatte mijn kansen niet te hoog in, maar ik ben wel IT’er en heb door het atelier geleerd dat alles vertrekt vanuit het idee, zodat je voor de uitvoering eigenlijk echt jezelf kan zijn. Dus toen Alexis het idee had opgevat dat de perfecte vlag zou bestaan uit alle vlaggen ter wereld en ik instant wist hoe we dat voor mekaar moesten krijgen, werd een perfecte samenwerking geboren!
Een eigen vlag, op de iconische Sint-Romboutstoren, in je eigen stad, redelijk geweldig toch 🙂 en vuistje naar Alexis!

dscf4691

dscf4705

dscf4708

dscf4730

dscf4740

dscf4741

FacebookTwitterPinterestGoogle Gmail
Getagged ,

Wie durft te vallen…

Sinds vorig jaar (daarmee bedoel ik schooljaar, leraar zijnde enal:)) besloot ik om eens echt te gaan nadenken wat ik wou, wat ik graag deed, wat ik graag doe, want op de één of andere manier is dat best moeilijk te achterhalen als je jezelf een beetje kwijt bent, hoewel er natuurlijk ook wel zekerheden bestaan zoals bijvoorbeeld ik die altijd een beetje blij wordt om in een kunstacademie rond te lopen waardoor ik zonder al te veel verwachtingen in ‘het multidisciplinair atelier‘ van Herman Van Ingelgem belandde. Hoewel ik bij de start meer dan eens – eerlijk is eerlijk 🙂 – getwijfeld heb ‘of dit het nu wel was’ en echt mijn weg heb moeten zoeken, kan ik na een jaar zeggen dat het een schot in de roos was. Het was tegelijkertijd thuiskomen en opnieuw ontdekken, en aangezien er midden september zoiets leuks staat te gebeuren, kan ik alleen maar heel content zijn dat ik me zoveel maanden geleden inschreef.

En zo zie je maar dat ‘wie durft te vallen, een nieuwe balans vindt’ (naar Erasmus)

DSCF9023

FacebookTwitterPinterestGoogle Gmail
Getagged ,