Tagarchief: verbouwen

Kamperen bij Paula

DSCF5822  DSCF5832  DSCF5820  DSCF5825  DSCF6264  DSCF6240   DSCF6288

We zaten al lang te wachten, 22 maanden om precies te zijn, om nog eens terug ons bedje te spreiden bij Paula. De laatste schoolvakanties werd het telkens geopperd om dan een paar dagen ervoor toch de nek om te wringen, tot deze paasvakantie. We waren zeer bewust de laatste weken zo vaak mogelijk naar ginds getrokken, wouden niets aan het toeval overlaten, hadden zelfs de architect de maandag ervoor nog gezien en de laatste week bijna dagelijks gesproken. Alles was in kannen en kruiken, tot zaterdagochtend de architect schuldbewust vroeg of we daags nadien echt zouden afkomen want dat die kruiken en die kannen toch stevige barsten vertoonden.
Even twijfelden we, maar Ik zag het hoegenaamd niet zitten om opnieuw gewoon thuis te blijven en af te wachten, wetende dat de wederhelft die dagen dan toch maar gewoon zou gaan werken (zelfstandige zijn enal) en ik wederom de vakantie alleen zou doorbrengen met de kinderen. Ik was – op z’n zachtst gezegd – om te rotten en dat werd er niet veel beter op toen ik ginds de deur opentrok. Het was redelijk duidelijk dat het huis niet klaar was om bewoond te worden, maar op deze manier hadden we eindelijk wel een stok achter de deur die we ook konden gebruiken om in hun veren te poken.
Hoe charmant ik kamperen ook vind, als je er niet op bent ingesteld, is het gewoon doffe ellende om water te staan koken voor de afwas. Er is namelijk een tijd en een plaats voor alles. Over die plaats valt misschien nog te discuteren aangezien de meeste scoutskampern ook in d’Ardennen doorgaan, maar die tijd is –voor mij – al wel al lang gepasseerd.
Tussen mijn gevloek en getier door, tja, ik kan dat op zulke momenten maar heel moeilijk onder controle houden, excuses aan de wederhelft hoewel hij dat gewoon blijkt grappig te vinden, genoot ik wel van een lange wandeling langs Redu, van het zonnetje en een bijhorende rosé daar ergens op een terras, van het huis dat buiten alle comfort toch echt heel mooi is geworden en van de stilte, die weliswaar doorbroken werd door de elektrische vuurtjes die wel heel luidruchtig stonden te ronken.
Vandaag zitten we terug thuis om binnen een paar dagen opnieuw op te vertrekken en de komende dagen nog wat dingen postgewijs aan te krijgen, naar de kapper te gaan, K3 te bezingen  en onszelf eens goed te wassen 🙂 maar ons gepook heeft er dan uiteindelijk gisteren toch voor gezorgd dat we warm water hebben, een tijdelijke keukenkraan (de definitieve is zwart) waardoor de keuken eindelijk werd ingewijd met verse cake en obligate spaghetti, de dakconstructie voor de schouw helemaal in orde is (nu enkel nog de aansluiting zodat we kunnen stoken) en elektriciteitsdraden die iets minder welig uit de muren hangen.
Ze gingen vandaag en morgen alles verder afwerken’, aldus de architect. We geven hem ondertussen niet meer het voordeel van de twijfel, we  zullen het wel zien als we het zien maar één ding staat wel vast, na 22 maanden ziet het er alvast helemaal anders uit.

FacebookTwitterPinterestGoogle Gmail
Getagged

Klaar om te koken

Er liggen nog zoveel schrijfsels te wachten om geschreven te worden: over marmelade & pie van moemoe, over eigen chocolate nut cookies, over verjaardagsfeestjes, over veggie bolognaise sauzen… en nog honderd én één andere ideeën die iets minder kant & klaar zijn maar die al wel in mijn hoofd zitten… maar het is allemaal een beetje hectisch de laatste tijd door de b&b, door kindzorgen en daar bijhorende afspraken, door dingen die afgewerkt moeten worden op school, door geweldig leuke avonden zoals de show van Herman Van Veen (een must do, genoten van het begin tot het einde) maar vooral door Paula. Wie me een beetje volgt op instagram – soms vraag ik me weleens af of hier echt heel veel andere lezers zijn of dat dat echt bijna één op één is – weet dat we de laatste tijd veel vaker de trip naar beneden ons land maken en dat daar een goede reden voor is: binnen een dikke week zetten we er ons bedje op én daar komt veel meer bij kijken dan verwacht. Het is op dit moment een leeg huis: er staan geen bedden, geen tafel, geen stoelen, geen zetel om in weg te kruipen, we hebben daarnaast ook geen hout voor de nog te installeren stoof, we hebben geen flauw idee hoe de inhoud van de dozen eruit ziet na elvendertig keer verhuisd geweest te zijn en duidelijk krom staan van het vocht (oh ik hoop dat alle stafkaarten en wandelboeken, gezelschapsspelletjes en hier en daar toch wat glazen, bestek en servies het overleefd hebben) en hebben we – wij die zo goed floreren tegen deadlines – misschien toch wel wat te weinig lege gaatjes om alles in orde te brengen voor we er met de kinderen zullen overnachten… maar, één grote maar, de vloer is ondertussen gegoten en we hebben ook een keuken, twee dingen waarvan we absoluut niet wisten hoe die zouden uitdraaien maar waar we gewoon vlinders van in de buik krijgen. Kijk vooral zelf!

DSCF5277 DSCF5191 DSCF5195 DSCF5197 DSCF5215 DSCF5232 DSCF5225 DSCF5221 DSCF5199

En ja hoor de kinderen waren er bij, maar hoe beter het weer buiten, hoe minder graag ze binnen zitten 🙂 Perfecte kinders voor ginds dus, want ja soms kriebelt het harder dan gewoonlijk om toch een definitieve oversteek te maken.

FacebookTwitterPinterestGoogle Gmail
Getagged

Stilaan klaar om te g(en)ieten

DSCF4618
DSCF4676
DSCF4603DSCF4599DSCF4645
DSCF4631DSCF4626

We proberen echt zo vaak mogelijk naar ons Paula te gaan, niet altijd even simpel want een weekend zit sowieso altijd snel vol met andere dingen. De laatste weken zijn we dus al dikwijls gewoon op gereden, even wat rondgekeken, dingen opgemeten, frisse lucht gesnoven en terug afgereden. Gisteren pikte het echter extra hard toen we niet even echt den bos in konden trekken, maar bijna, bijna kunnen we hier gewoon terug blijven slapen en opnieuw genieten van de rust en de stilte… kunnen we dus nu dan al even gewoon afspreken dat het in de paasvakantie mooi weer zal worden?
Voor de komende week staat alles klaar om vloer te gieten en daarna de keuken & haard te plaatsen en afgelopen week was er opnieuw hard gewerkt: de elektrieker heeft al hier en daar lichtpunten en stopcontacten gestoken, al het hout op de vloeren, plafonds en muren is geplaatst én vanaf nu kunnen we ook met vaste laddertjes tot in de mezzanines geraken en zo blijven die in ieder geval ideale verstopplekjes aangezien ik denk dat de gemiddelde mens dat toch een klein beetje bangelijk zal vinden. Ons Mies vindt ze in elk geval prachtig… ik had ze zondagochtend dus beter in een aapje dan een leeuwtje gegrimeerd 😉

FacebookTwitterPinterestGoogle Gmail
Getagged

Dol op de trappenhal

DSCF4218

DSCF4176 DSCF4185 DSCF4186

Ooit komt er een voor en na, maar daarvoor moet onze na nog een beetje verder gevorderd zijn, maar in het originele huis had je een trappenhal die de kelder verbond met het huis, Iedereen zal het beamen dat dat niet het meest geweldige trapje was, noch dat de gang zelf – ondanks het kleine raampje – luchtig en licht was. We waren dan ook enorm opgetogen in de plannen te zien dat de architect daar iets leuks in petto had, en dat blijkt nu ook helemaal goed te komen. Een raam van boven tot beneden, multiplex tegen de muren, een kleine nis waar we ons klein ‘Paula hoekje’ van gaan maken: een soort herrineringsplekje met foto’s, spullen en een fotoboekje van de bouw dertig jaar geleden en de verbouwing nu.
Het is een beetje jammer dat er nog een leuning aan moet (veiligheid boven alles) maar ik zie mezelf al helemaal zitten, bovenaan de eerste trede, mijmerend naar buiten of bladerend door foto’s.

FacebookTwitterPinterestGoogle Gmail
Getagged

Het inrichten van Paula

DSCF3294

DSCF3226

DSCF3213

DSCF3251

DSCF3259

DSCF3272

De inrichting van ons Paula komt stilaan in het vizier. Het leukste deel lijkt dat altijd wel op voorhand, het meest hatelijke als alles wat je mooi vindt veel te duur is, want in tegenstelling tot je eigen huis waar je met mooie stuks wel even kan wachten, moet hier – met de verhuur in ons achterhoofd – wel alles voorhanden zijn. Je kan namelijk geen huis verhuren zonder bedden, zetels of stoelen aan de tafel. We zijn ook niet van plan om het wat provisoir in te richten en dingen gaandeweg te vervangen, want dat kost ook geld, beter ineens relatief definitief dus.
In ons bijna kinderloos weekend planden we een bezoekje aan de welbekende Zweedse vriend. Het plan was om zaterdagochtend uit bed te springen en als de wiedeweerga voor openingsuur richting keuzestress te sjezen, lekker vroeg, de winkel helemaal voor ons alleen. Dat was het plan. De realiteit was dat Bob lekker kwam knuffelen bij ons in bed, dat er nog pannenkoeken over waren van de dag voordien en we uitgebreid ontbeten, dat de koffie te lekker smaakte dat ik een extra tas wou, dat de douche zo zalig was, dat ik de tijd nam om mijn nagels te lakken en dat Bob dat ook wou en dat we dus pas tegen de middag arriveerden en met logisch gevolg de winkel helemaal niet meer voor ons alleen hadden 🙂
Ik besloot slim te zijn en van alles wat we leuk vonden foto’s te trekken van de naam en de prijs zodat we achteraf de foto’s maar moesten bekijken om de afmetingen op te zoeken, want niets zo irritant als daags nadien niet meer op de naam vol umlauten komen en dan maar weer opnieuw de hele catalogus te moeten doorzoeken.
Inrichting doet zoveel en we willen een combinatie van knus en gezellig, maar ook wel van strak, luchtig en licht. We weten ook allebei heel goed wat we niet mooi vinden maar beseffen dat als we echt ons goesting zouden mogen doen (lotto winnen enz) we er overal een extra nul kunnen achter plaatsen. Het zal dus een goede mix moeten worden van overblijfsels die we pimpen en kraak verse bouwpakketten die we hacken. Toch wel spannend en hopelijk krijgen we op het einde één geheel.

FacebookTwitterPinterestGoogle Gmail
Getagged ,

De sanitaire stop

DSCF2578

DSCF2471

DSCF2476 DSCF2487 DSCF2495

DSCF2502

DSCF2510 DSCF2515DSCF2569

DSCF2519

DSCF2522

DSCF2548

DSCF2526

DSCF2531

De laatste weken proberen we zo vaak mogelijk naar ons Paula te trekken, maar het is niet altijd evident om dat in te plannen in de sowieso drukke weekends waardoor die bezoekjes gereduceerd worden tot een blitsbezoek: anderhalf uur rijden voor een half uur inspectie en dan anderhalf uur terug. Ik ben onze kinderen dankbaar dat ze dat allemaal zo makkelijk ondergaan, zolang ze maar even loos kunnen gehen in de bergachtige tuin. Er komt een tijd dat we ze erna gewikkeld in een dekentje met een warme choco voor de haard zetten en hoewel het nog even wachten is op dat idyllische beeld, kunnen we ze nu al wel in een warm bad steken! Hoera voor die vordering!
In het originele huis was er één badkamer met lavabo, wc en bad, wat maakte dat de WC soms overbevraagd werd en tanden vaak in de keuken werden gepoetst. We wrongen in de geüpdatete versie dus een extra WC en extra badkamer (met douche én volgens het plan ook sauna).
Al het sanitair is ondertussen aangesloten (en sommige al door ons uitgetest #lachendkakske) en we zijn echt heel content te zien dat de puzzel stilaan in elkaar valt!

FacebookTwitterPinterestGoogle Gmail
Getagged

De kleine verstopplekjes van Paula

DSCF1923

DSCF1924 DSCF1992DSCF1952  DSCF1935

DSCF1980 DSCF1934

DSCF1939

DSCF1967 DSCF1964

DSCF2004 DSCF2003

Gisteren brachten we nog eens een blitsbezoek aan Paula, weer jammer genoeg geen tijd om een wandeling te placeren in de besneeuwde bossen, maar wel tijd om binnen veel foto’s te trekken. We gaan vooruit, minder snel dan we zouden willen, want de deadline komt wel heel dichtbij en ik zie het niet meer gebeuren dat we er in de krokusvakantie zullen slapen. De chape is nog steeds niet droog genoeg en met het koude, natte weer zal daar niet snel verandering in komen, zeker niet als ze het huis volsteken met blazers maar die niet voltijds laten draaien. Achja, het is wat het is, we zullen wel zien.
Anderzijds krijgt het alleen maar meer vorm en ik ben zo fan van de mezzanines: ideaal om je te verstoppen, kampen te bouwen, gezellig te slapen of een boek te lezen. Ik zie er onze lezer al zitten met z’n boeken en een zaklamp. Voor al degenen die ook een leeskind willen: afwachten en blijven aanbieden. Als je tegen mij een jaar geleden had gezegd dat onzen Tuur ooit een boek op een weekend tijd zou uitlezen (werkelijk, eerste deel van Divergent zaterdag gekregen, vanochtend is het uit) dan had ik dat niet geloofd, maar Harry Potter is én blijft een echte tovenaar en deze zomer betoverde hij onze eerstgeborene die sindsdien als een trein leest. Prachtig vind ik dat, want lezen is gewoon één van de mooiste dingen die er zijn, zo individueel en groots tegelijkertijd: helemaal mee zijn in een verhaal, beelden in je hoofd vormen, amper kunnen slapen van spanning, altijd één hoofdstuk meer willen lezen, ontroerd zijn, of net heel blij worden… Zo content dat hij dat ondertussen ook kent.

FacebookTwitterPinterestGoogle Gmail
Getagged , ,

Paula in de sneeuw

DSCF1769

DSCF1743

DSCF1745 DSCF1747

DSCF1749 DSCF1758DSCF1756

DSCF1802

We zaten vandaag drie uur en een half in de auto voor een werfvergadering van pakweg een dik uur (én een ophaling van Collect&go in Libramont – kwestie van een andere Colruyt te moeten nemen als je nét buiten de tijdslimiet je karretje wil afrekenen, aaargh 1). Je moet er wat voor overhebben, verbouwen aan de onderkant van ons land. Het was jammer dat we niet langer konden blijven, want het sneeuwlandschap was prachtig. Ik heb weinig foto’s van binnen getrokken, des te meer van buiten en droomde al stiekem van kinderen die van de dik besneeuwde berg in den hof roetsjen.

We zitten nu echt wel in rechte lijn naar het eindstation, als we onze architect mogen geloven toch, maar toch hebben we beiden het gevoel dat er nog wel heel veel moet gebeuren, maar dat het snel kan gaan, dat hebben we ook al gemerkt, dus we geven hem ons licht vertrouwen.

Vandaag is er oa beslist dat we een witte vloer (of bijna witte) boven zullen krijgen (aaargh 2, ik heb me laten ompraten) en een zo goed als zwarte beneden. We willen helemaal niet voor een dominohuis gaan maar een beetje contrast mocht wel en we dachten ‘we doen eens zot’ 🙂 Andere keuzes die nu aan de orde zijn: de betegeling in de badkamer, de trapleuningen, de afsluitingen, de deuren, de trapjes naar de mezzanines, de spotjes enz… Toch spannend en best moeilijk die keuzes maken, want uiteindelijk heb je wel een idee waar je naartoe wil (voor de geïnteresseerden piep hier) maar is de sprong van idee naar werkelijkheid, over budget niet altijd even elegant.

Aangezien ik stilaan ook wel een beetje mottig word van het kijken naar de afrekeningen (aaargh 3), ben ik blij dat de wederhelft die kant op zich neemt, zal ik me wel bezighouden met pinnen en foto’s trekken 🙂

FacebookTwitterPinterestGoogle Gmail
Getagged

Verbouwen in de Ardennen

dscf0003 dscf0012dscf9990 dscf0001dscf0010

dscf0021 dscf0028 dscf0033

dscf9979

dscf9995 dscf0040 dscf0041

Bijna vier jaar zijn we er ondertussen mee bezig, in ons hoofd wellicht al een pak langer, maar een kleine vier jaar geleden begonnen we te onderzoeken of we het konden, zo’n project: een huis verbouwen in de Ardennen. Er werden (veel) banken afgeschuimd, (veel) architecten aangeschreven, (veel) aannemers gecontacteerd, (veel) gerekend, (veel) nachtjes wakker gelegen maar nog meer geslapen en na vele gesprekken hakten we de knoop door en gingen we er gewoon voor.

Ons initiële plan om er zelf aan te werken werd snel van tafel geveegd toen de omvang van ons project zo enorm groot bleek te zijn en we beseften dat de kinderen noch met hamertje, noch met beiteltje een echte hulp waren. Achteraf zijn we er blij om dat we niet te romantisch dachten dat dat wel zou lukken, want de realiteit vandaag de dag leert ons toch dat elke week 150 kilometer zuidwaarts rijden, gewoon geen haalbare kaart is.

Als je er zelf niet in werkt en de werfbezoeken elkaar dus ook niet wekelijks opvolgen, moet je echter wel met de juiste mensen kunnen samenwerken, een architect en aannemer die je echt kan vertrouwen, want het is niet dat er geen taal- of mentaliteit barrière is tussen onze twee landsdelen. Voor de taal is er gelukkig Google Afbeeldingen of Translate, want wij wisten bij God niet dat bijvoorbeeld een resine een gietvloer was, en voor dat mentaliteitsverschil een portie geduld 🙂 Een van de redenen waarom wij zo dol zijn op de onderste kant van ons land is nét de meer ‘à l’aise’ manier van leven, maar dat strookt gewoon niet altijd met onze ‘liever gisteren dan vandaag’ mentaliteit als Vlaming. Het grappige is wel dat we daardoor ondertussen soms zelf in tijd gepakt worden als de architect echt wel ineens zo snel mogelijk keuzes wil vastkrijgen en wij nog niet eens zijn beginnen pinnen, laat staan langs de juiste winkels zijn gereden.

Maar nu, na vier jaar, nu de eindmeet bijna in zicht is, nu begint het toch terug echt te kriebelen, nu zouden we toch echt wel graag in één snelle rechte lijn naar de krokusvakantie willen vliegen, want dat is de ondertussen haalbare deadline geworden én wat zou ik die gigantisch graag willen halen!

FacebookTwitterPinterestGoogle Gmail
Getagged

Ons Paula moet drogen

dscf8782

dscf8789

dscf8804 dscf8807
dscf8811

dscf8815 dscf8817 dscf8824

dscf8834

dscf8835

dscf8845

We zitten weer in een nieuwe fase met Paula: er ligt chape en alles is bepleisterd, daar waar toch geen hout tegen de muur komt. Opeens lijkt het allemaal opnieuw luchtiger en groter. We like. Maar we kunnen er niet omheen dat er nog véél werk is en als ik kijk hoe de mannen de inboedeldozen nu al voor de derde keer verzet hebben, vraag ik me af of er nog veel intact zal zijn. We hebben alles goed ingepakt, maar een IKEA-doos is en blijft een IKEA-doos in karton die niet waterbestendig is. In elk geval moet Paula nu uitdrogen, toch nog voor effe dus oud & nieuw ginds gaan vieren is uitgesloten. We hadden toch gehoopt dat we deadline elfhonderdvijvendertig hadden gehaald 🙂

Voor de oplettende medemens is er een stukje kelder/garage dat wel erg laag is, daar hangt een anekdote aan vast die ik graag vertel. Het huis werd ooit gebouwd door de lieve vader van mijn wederhelft. Toen hij bezig was met de kelder, kreeg hij hulp van zijn schoonvader, beide mannen waren niet zo heel groot (wat gek is eigenlijk als je mijn spondeligger ziet, maar swat dat terzijde) dus toen zij op ongeveer 5 bakstenen boven hun lengte uitkwamen was de kelder volgens hen meer dan hoog genoeg. Mij hoor je niet klagen, want dat is zowat de enige plek waar ik met gemak het plafond kan raken, maar de wederhelft en iedereen boven 1 m 75 krijgt er wel nekkramp door 🙂 We hebben ervoor gekozen om de helft van de kelder uit te graven zodat het mee leefruimte kon worden, maar de andere helft blijft dus opslag, met laag plafond en een leuk verhaal!

FacebookTwitterPinterestGoogle Gmail
Getagged