Tagarchief: belgie

Langs de sluistoren, toertje Zemst

dscf1488

dscf1504 dscf1541 dscf1540

dscf1550

dscf1554

dscf1580 dscf1584 dscf1596

Niets beter om je hoofd leeg te maken dan een frisse wandeling. We zouden nog eens wat geocaches oprapen en zochten dus een toertje dichtbij huis, niet te lang want het weer en de kinderen lieten dat niet echt toe. We vonden een ideaal parcours van 5 km in Zemst, waar we wel 15 leuke caches konden vinden en wat bovendien een mooie natuurwandeling bleek te zijn, op het jaagpad naast de Zenne, over bruggen en langs de Sluistoren. Op het einde van de wandeling kwamen we nog een kleine speeltuin tegen, een meer dan ideale afsluiter. Ik verbaas er me altijd over hoe mooi (en ook anders) we hier in de buurt, in mijn geboortestreek kunnen wandelen en ben zo nog meer fan van geocaching die ons zulke plekken leert (her)ontdekken.

FacebookTwitterPinterestGoogle Gmail
Getagged ,

Een mistige reus in Botassart

dscf0044

dscf0055

dscf0064

dscf0073 dscf0091 dscf0081

dscf0095

dscf0100

dscf0114

dscf0128

Werfbezoekjes worden als het kan altijd gekoppeld aan een leuke en mooie wandeling, vandaag hadden we er weer zo eentje: het graf van de reus in Botassart, één van de mooiste wandelingen langs de Semois.

Ze is onder de vijf kilometer (4,5 km zoiets) én nu we eens zonder kinderen waren, hadden we gerust een paar kilometers extra kunnen lopen, maar wegens tijdsgebrek deden we het toch maar niet, het zou nl niet de eerste keer zijn dat we nét dan verkeerd lopen én verdwalen in een donker bos. Been there, done that 🙂

De wandeling is heel goed doenbaar (niet met buggy weliswaar) en aan het mooiste uitkijkpunt bovenop de rots is het wel een beetje uitkijken geblazen (zeker met kinderen die over een portie avonturiersbloed beschikken)(en natuurlijk valt er daar ook een cache op te rapen!) Eens je tot aan de Semois gedaald bent, kom je op een molen uit die tevens een vakantiehuis is (niet dat ik hier reclame wil maken voor een vakantiehuis als we er binnenkort zelf eentje te verhuren hebben 🙂 maar eerlijk, ik denk dat het hier heerlijk verblijven is, de locatie is alleszins prachtig) . Alles wat je nu gedaald bent, moet je nu terug stijgen en dat is een hele klim. Met kinderen zouden we er dubbel zo lang over gedaan hebben, maar dan heb je een geluk dat er langs de weg veel bankjes en rustpunten zijn!

Even een stevige mistige neus halen op een geweldig mooie plek, ideaal om wat kerstkilo’s uit te zweten!

FacebookTwitterPinterestGoogle Gmail
Getagged ,

De beentjes strekken in Poupehan

dscf8857

dscf8876

dscf8900

dscf8921

dscf8932

dscf8938

dscf8943

dscf8959

Zoals altijd als we een bezoekje brengen aan Paula, strekken we de beentjes, liefst ergens in een mooi bos of op een mooie plek. We hebben daarvoor een aantal opties die we steevast ‘bewandelen’ (haha):

  • Oude wandelingen die de wederhelft en ikzelf ondertussen ook vanbuiten kennen
  • Geocache wandelingen: toertjes met een aantal op te rapen geocaches, in de Ardennen liggen ze daarmee vol. Heel leuk! (je wandelt een paar km en hebt er ineens 10 extra ‘gevonden’ bij!)
  • Wandelgidsen of stafkaarten met aanduidingen (maar die liggen nu allemaal in dozen die hopelijk nog leesbaar zijn)
  • Routeyou via de app of online (zeer handig!)

We waren van plan om nog eens naar het graf van de reus in Botassart te gaan, maar door het jachtseizoen (dat heb je dan weer wel in dit seizoen) geraakten we het bos niet in. We moesten dus snel een andere (korte) wandeling zien te vinden en gelukkig is er dan 4G en RouteYou waar je op plaatsnaam kan zoeken en ineens alle wandelingen uit de buurt kan zien. Zo kwamen we uit op deze wandeling, van maar een kleine vier kilometer. Ideaal om snel even de beentjes te strekken. Op de route lagen ook nog een aantal geocaches (jiehaa 4G) en zodoende vertrokken we op pad. De kinderen kiezen altijd zelf of ze stapschoenen of laarzen aantrekken en off we go. Binnen de kortste keren hebben ze een stok gevonden (waar ze elkaar even vroeg mee bekampen, maar swat…), zijn er altijd wel plassen onderweg waarmee ze de waterdichtheid van hun schoeisel willen testen en liggen er ontelbaar veel interessante opraapbare dingen in het bos. Wandelen is zo fijn en ik besef dat er een moment zal komen dat ze dat grondig beu zijn, maar dan doen we gewoon eens ‘Les échelles’ (hoewel ik dan niet weet of ik nog mee durf :))
Het werd eigenlijk nog spannender dan verwacht toen we compleet de weg kwijt geraakten en ons Mies haar tutu (het kind heeft echt wel andere rokjes, maar ook een ijzeren wil) in gevangenschap werd genomen door tientallen doorns, maar het zijn dan ook net de momenten dat ze over bomen moeten klimmen en onder takken moeten kruipen die een wandeling wel heel plezant maken natuurlijk. We deden er anderhalf uur over en het was de aanrader op RouteYou waard.

FacebookTwitterPinterestGoogle Gmail
Getagged , , ,

Rochehaut en Frahan

Een van de redenen waarom we zo graag beneden in België vertoeven is misschien wel de aanwezigheid van de seizoenen, eens je de snelweg afrijdt, rijd je eigenlijk het seizoen binnen. De kleurrijke herfst, de stille winter, de frisse lente, de warme zomer, allen zijn zoveel zichtbaarder en zeker nu, in ons huidige seizoen is het puur ontspannen tijdens eender welke wandeling.

Deze wandeling is er ééntje uit de oude doos, of beter de oude doos van mijn wederhelft, als er ééntje is die hij (en niet alleen hij maar iedereen van de familie denk ik) vanbinnen en vanbuiten kent, is het deze wel: van Rochehaut naar Frahan en terug. Het is een korte pittige wandeling: sterk dalen en even sterk stijgen door het bos van een tweetal kilometer maar zowel boven als beneden is het genieten van het uitzicht. Boven in Rochehaut heb je een prachtig zicht op de vallei met de semois en Frahan, en beneden in Frahan heb je een idyllische oude brug over de semois. Zo schoon.

dscf6727

dscf6728

dscf6736

dscf6742

dscf6744

dscf6748

dscf6775

dscf6798 dscf6858 dscf6844

dscf6863

dscf6899

FacebookTwitterPinterestGoogle Gmail
Getagged ,

Zalig uitwaaien aan zee

dscf5847

dscf5897  dscf5717dscf5839

dscf5950

dscf5993

dscf6022

dscf6055

dscf6124

dscf5587

dscf5661

dscf5705

dscf5783

dscf5796

 

September is hectisch, spannend, druk maar vooral vermoeiend. Na twee maanden vakantie waarin niets moet en alles mag, valt september (na die eerste september want die geeft kriebels in de buik) meestal gewoon tegen. Kinderen die terug in het gareel moeten om ’s morgens op tijd op school te belanden, gepakt en gezakt met turnzakken en passende turnpantoffels (ja, je zou dat ook in orde kunnen brengen tijdens de vakantie natuurlijk:)), af en toe zwempakken mee in een systeem waar geen structureel touw aan vast te knopen valt, washi tape die weer aan de schoolkalenders opgaat ipv knutselprojecten, brooddozen die gevuld moeten worden met brood en beleg dat in huis moet zijn, hobby’s die terug opstarten wat exponentieel samenhangt met het aantal kinderen boven de leeftijd van 5 jaar, huiswerk dat weer een plaatsje moet krijgen in een sowieso drukke avondspits… je zou van minder moetjes moe worden, en vermoeide kinderen in combinatie met je eigen vermoeide zelve zijn de kers op een septembertaart natuurlijk.
Toen bleek dat we begin oktober met een pedagogische studiedag zaten, net op mijn vrije dag, vlak voor een weekend, moesten we er dan ook niet lang over nadenken om daar een lekker lang ontspannend weekend in te plannen. We hebben het geluk via de familie een huisje te kunnen huren in De Panne op de grens met Adinkerke, ideale uitvalsbasis voor een paar dagen strand en zee en zalig uitwaaien! Dat Plopsaland hier knal naast ligt, gaan we onthouden voor de volgende keer, maar opgewonden en gillende kinderen hebben we de afgelopen weken genoeg gehad in ons eigen huis, dus wij zochten vooral de rust van een ruisende zee op.

De hoogtepunten:

  • Wandelen in het natuurreservaat Westhoek, dat je helemaal kan doorsteken tot je aan de zee bent en terug, met een beetje geluk kom je vriendelijke mensen tegen die je heel veel tips geven voor de komende dagen en loop je ook op wilde paarden, maar voor dat laatste is ons gezelschap net iets te luidruchtig. Naar het uitkijkpunt klimmen, een cachke zoeken om daar dan ook den Bob een provisoire onderbroek te maken met een zakdoek (of dit echt een hoogtepunt was, laat ik in het midden). Het ventje is duidelijk bezig met het afbakenen van zijn terrein. We moeten het nog aan zijn verstand brengen dat kakbroeken in vuilnisbakken achterlaten niet de manier is 🙂
  • Vliegeren op het strand, met de juiste wind op de juiste hoogte, kan je die dus hondgewijs aan de leiband meepakken. Leutig.
  • Kuieren op de dijk, wafels met veel slagroom eten, warme chocomelk drinken, garnaalkroketten verorberen en het zonnige weer liet zelfs ijsjes en milkshakes toe. Heel even was de zomer weer helemaal terug.
  • Wandelen op het strand, van Oostduinkerke naar Nieuwpoort, schelpjes zoeken, hopen schelpjes zoeken en zandkastelen bouwen.
  • Met de kusttram rijden, van De Panne naar Oostuinkerke en van Nieuwpoort weer helemaal terug. Op het belleke drukken is de max en voor een keer werd er eens geen ruzie om gemaakt. Ook de max. Heel eerlijk, denk ik gewoon dat de anderen de bellekes niet in de gaten hadden.
    Voor zij die niet weten waarover ik spreek:
  • De zaterdagmarkt in De Panne, we zijn nu eenmaal marktmensen en een markt op een ander is altijd plezant, hoewel we er nietsvermoedend voor 40 euro artisanale ambachtelijke nougat kochten en het vriendelijk vrouwmens ons nog kaas wou aansmeren ook 🙂
  • Op de pier wandelen in Nieuwpoort, maar zo schoon zeg.
  • Uitblazen bij de kachel languit in de zetel, na een lange dag, boekje lezen, TV kijken en met warme rode wangen in bed kruipen.
  • Brunchen, de tijd nemen om ’s morgens uitgebreid te ontbijten, genieten van de relatieve rust en van de koffie uit het lekkere machien.
  • Met de go-cart rijden op de dijk, een must-do.
  • Ezeltjes zoeken in de Houtsaegerduinen.

Het lijkt alsof we een ganse week zijn weg geweest en zo voelt het ook. We hadden duidelijk een beetje rust in het hoofd nodig aangezien we er in slaagden om spook te rijden en de auto met wagenwijd open deuren achteloos achter te laten op een parking in de Panne, maar de batterijen werden opgeladen! Ik voel me uitgerust, we hebben zo hard genoten, de kinderen hebben zich rot geamuseerd en we hebben een hoop schelpen waarmee we iets gaan knutselen dat Pinterest wel zal tippen, maar ideetjes zijn altijd welkom!

FacebookTwitterPinterestGoogle Gmail
Getagged ,

Torgny: stukje Provence in Belgïe

ardennen-deel-302-2

ardennen-deel-338

ardennen-deel-402

ardennen-deel-357  ardennen-deel-371ardennen-deel-409

ardennen-deel-398  ardennen-deel-456ardennen-deel-462

ardennen-deel-450

Op deze eerste echte gure herfstige ochtend vraag ik me af hoe het in Torgny zou zijn, daar helemaal in het uiterste Zuiden van ons land waar er geflirt wordt met de Franse grens en er een microklimaat heerst. Ik vraag het me af omdat het volgens mij in de Provence altijd een beetje warmer is :)) Torgny is zo één van die plekjes die toeristen meestal sneller weten te vinden en waarvan de algemene teneur zegt dat ‘België toch ook best schoon is’. We waren er twee zomers geleden omdat het is opgenomen in de lijst van Schoonste dorpjes van Wallonië en ik van plan was om die hele lijst te bezoeken. Onze to-visit lijst is bijlange nog niet af, maar één van de allermooiste die we bezochten was wel Torgny.

Zoals altijd trainen we graag onze kuitspieren, dus besloten we het dorp te voet te verkennen aan de hand van een uitgebreid wandelkaartje dat we oppikten bij de toeristische dienst. De wandeling zelf is een 5-tal kilometers, ideaal met de kinderen, hoewel het wel effe klimmen is vanuit het dorp tot aan de idyllische kluizenaarskapel. Na onze tevergeefse zoektocht naar orchideeën in het natuurreservaat (tja, als je niet weet hoe de Waalse exemplaren eruit zien, kan je lang zoeken :)) en het oprapen van een aantal caches, wandelden we voorbij de wijnranken, lavendel en zonnebloemen terug het dorp in. De vele authentieke gele huisjes met kleurrijke houten klapramen en het wijntje in de tuin met rondleiding van de vriendelijke heer des huizes, Francis, zelf gaven ons een instant Provence-gevoel. De gedachte alleen al geeft me vandaag een warm gevoel, maar het zou ook eigenlijk die sjaal kunnen zijn die sinds lange tijd terug uit de kast werd gehaald.

 

FacebookTwitterPinterestGoogle Gmail
Getagged , ,

Project Paula

De wederhelft draagt samen met onze kinderen een mooie Franse familienaam. De verre voorvaderen waren dus afkomstig uit zuidelijker gelegen regionen en de opa van onze kinderen zelf werd rechtstreeks geïmporteerd vanuit de onderkant van ons land.
Jaren geleden toen mijn wederhelft nog maar een kwartje was, kochten de oma en opa daarom een stukje grond, ver over de taalgrens om er een beetje ‘een terug naar de heimat’ huisje op te bouwen. Het huisje was 20 jaar later bijna af, toen het noodlot toesloeg en we de lieve opa (ik kende mijn wederhelft toen ongeveer een jaartje) moesten afgeven.
Het huisje, gedoopt als Paula, analoog aan de oma, werd de jaren erop gebruikt als vakantiehuisje voor de familie, maar de nodige werken die nog op stapel stonden werden niet meer uitgevoerd en zodoende heeft het huisje in zijn huidige staat, zijn beste tijd gehad.
Zo komt het dat wij nu jaren later, bijna even oud als de opa en de oma 35 jaar geleden, besloten om het een nieuw leven te geven.
We houden natuurlijk helemaal vast aan Paula, maar omdat het zo een groot project zal worden, dopen we het Project Paula, ons vijfde kind dat hopelijk kinneke Jezus achterna gaat en met kerst 2016 eindelijk geboren zal worden zodat wij maar ook andere mensen van de rust en de stilte daar kunnen genieten.

Vergis je niet, het is echt een werk van lange adem… achter de schermen zijn we al enkele jaren bezig, maar eindelijk leveren de laatste maanden de volgende sfeerbeelden op!

DSCF8589

DSCF0010

DSCF5364

DSCF5434

DSCF3718

FacebookTwitterPinterestGoogle Gmail
Getagged , ,