Eindelijk verhuisd!

Waar we al 5 jaar op wachten, mee bezig zijn én vooral waar we heel erg hard naar uitkeken, is dan eindelijk toch gebeurd: we zijn verhuisd!

We hebben dan uiteindelijk na meer dan twintig jaar het mooie Mechelen achter ons gelaten. En ik weet nog perfect hoe het allemaal begon: ons eerste appartementje in de Dageraadstraat, om twee jaar later gewoon naar de overkant van de straat te verhuizen. Het blijft een leuke anekdote dat mijn moeder en ik, terwijl we door het keukenraam stonden te kijken toen we alles aan het installeren waren in het appartement, beslist hadden: “als we een huis kiezen in deze straat, dan wordt het dát.” en twee jaar later woonden we er! We bleven uiteindelijk niet heel lang hangen in die mooie straat, want drie jaar later trokken we met onze grotere kinderwens naar dat zotte huis in de Leopoldstraat – het huis waarvan ik dacht dat we er nooit of te nimmer zouden verhuizen. Het was een heerlijk huis waar we 15 jaar woonden én had werkelijk alles en meer dan we ooit wouden. We hielden er een B&B, hadden veel feestjes, veel logés (doorheen de jaren waren er ook best wat mensen die er ook wat langer woonden) én voor de kinderen was het ook gewoon echt hun thuis.

Maar ja, het leven neemt soms onverwachte wendingen en dus staken we onszelf opnieuw in te veel schulden én trokken naar waar mijn grootmoeder haar grootmoeder woonde, waar mijn opa een giga moestuin had én waar ik als kind pieren en kikkers verzamelde in de hof. Iets waar ik toen trouwens behoorlijk trots op was 😉

Het was een lang en toch wel pittig proces van 5 jaar waarover ik nooit veel heb verteld, omdat het het zoveelste ‘on top’ was die afgelopen jaren, maar eigenlijk was het vanaf de start best moeilijk: 2 jaar aan plannen maken die conform moesten zijn met de regelgeving (lees: 5 volledig nieuwe versies vooraleer de gemeente ons echt groen licht gaf), daarna waren er heel veel bakstenen om te kuisen (een 65.000 in totaal waarvan we de helft ongeveer zelf gedaan hebben, heel wat meer dan de initiële 10.000 die ‘ze’ dachten nodig te hebben ;)) én dan nog echt enorm veel gedoe/ruzie/drama/… tussen aannemers en architecten die op een gegeven moment niet meer door dezelfde deur konden, dus vanaf een gegeven moment hebben we gewoon aanvaard dat het moeilijk zou gaan (of in elk geval toch een pak moeilijker dan we gewoon waren vanuit de andere twee verbouwingen), maar dat het eindresultaat wel ‘echt heel mooi zou zijn’ ;)(en oef, dat is ook zo! ;))

Als ik zeg dat het ‘het zoveelste’ was, dan was dat ook zo, want 5 jaar is lang en er is echt in tussentijd veel gebeurd: eerst en vooral corona, maar ook mijn operaties en het herval van mijn moeder, veel mensen moeten afgeven op korte tijd waaronder mijn grootmoeder, schoonmoeder en tenslotte mijn moeder, een job erbij genomen op KU Leuven, een andere functie en ook behoorlijk veel drama op de hogeschool, vier opgroeiende tieners met al hun uitdagingen… Als ik er nu op terugkijk, dan weet ik niet goed hoe we dat allemaal gedaan hebben, alleja ik weet het wel, ik heb veel weentjes gedaan, de man was zoals altijd de rots én we hebben veel gecompenseerd door te reizen en leuke dingen samen als gezin te doen, eigenlijk alles om het negatieve wat weg te duwen met voldoende positieve dingen, maar van al dat duwen wordt een mens ook moe én ik ben blij dat we nu eindelijk in de rust en stilte kunnen zitten, want ik voel aan alles dat me dat echt deugd doet.

Maar voor we hier van de stilte konden genieten, was er nog de uitputtingsslag van de verhuis, wat een verschrikking was me dat… in het beste scenario waren we vanaf mei beginnen verhuizen en hadden we zelfs nog tijd om deze zomervakantie een paar dagen weg te gaan, maar door alle moeilijkheden met de bouw (zie boven) moest er uiteindelijk een week voor we verhuisden nog riolering gelegd worden, moesten er in het weekend voor we verhuisden nog toiletten gehangen worden en douches geïnstalleerd én werden de dagen dat we effectief konden verhuizen steeds beperkter wat resulteerde in uiteindelijk twee/drie lange vermoeiende dagen waarin we heel ons huis in Mechelen (4 verdiepen mét kelder) moesten leegmaken. We maakten van de gelegenheid gebruik om gigantisch veel weg te gooien maar vooral ook weg te geven aan ‘moeders voor moeders‘ (heel fijne organisatie), aan mensen die wel wat spullen konden gebruiken, aan instelling voor pleegzorg enz… wat ons eigenlijk echt oprecht heel blij maakte. En wat me daarnaast ook echt heel blij maakte, was dat we op zoveel mensen konden rekenen, want we zijn echt slecht in hulp vragen én toen we een paar dagen voor de verhuis toch een noodoproep deden midden in de zomervakantie, kregen we toch heel wat helpende handen, dus dikke merci aan: ons vader aka François, Kaat, An, Wim, Veerle, Guy, Sophie, Lies, Per, Tom en Anthony om zo last minute toch te komen opdraven, dat dankjewel-etentje komt nog, maar eerst moet de keuken helemaal geïnstalleerd zijn! (en daarnaast wil ik toch ook nog wel wat meer dozen wegwerken ;))

Dus eindelijk… we zijn verhuisd #hoera! Vanaf nu gaat iedereen met de fiets naar school en werk én dat vraagt toch wel wat aanpassingen waar vooral de kinderen niet helemaal blij van worden, maar ik hoop toch dat ze op een dag (net als ik gisteren) nat geregend thuis komen en in douche erna kunnen denken dat dat fietstochtje wel echt deugd deed, maar misschien vraag ik nu wel wat te veel 😉 In elk geval content om een nieuw academiejaar hier te kunnen starten, want het belooft weer een druk jaar te worden met best wat nieuwe avonturen dus dat zicht op de velden gaat goed zijn ❤️