Mijn week in boeken en beelden zomer ’22, deel 4

Zonder het goed en wel te beseffen zitten we al in de 5e week, het betekent dat de maand Juli er al bijna op zit, maar ik ga niet weemoedig doen want er komen nog veel leuke weken aan (hoop ik toch ;)) en er is alweer een hele leuke gepasseerd.

Afgelopen week zetten we de 3 overige kinderen af op KSA-kamp én werd er uitgebreid geknuffeld met de oudste die er al een paar dagen eerder zat. Het kampterrein zag er ineens al best vol uit en het was fantastisch om te zien hoe blij de oudste was en hoe veel zin de anderen er in hadden. Het maakt me altijd zo dankbaar en mijn hart raakt zo overvol als ik zie dat ze er graag bij zijn.

Bij mijn tante & nonkel op bezoek, een heerlijke salade in hun prachtige tuin.

Het was de start van onze kinderloze 10-daagse, iets waar we toch wel echt aan moeten wennen en waardoor we die 10 dagen invullen met tijd onder ons twee, tijd met fijne mensen (en dus gretig ingaan op alle uitnodigingen ;)), tijd om wat bij te werken (die 2e zittijd bereidt zichzelf jammer genoeg niet zelf voor) én tijd maken om veel kamppost op te sturen.

Zoals elk jaar: te veel kamppost.

Na het werken was het ook tijd voor avondwandelingen. Ik vond het onderstaande beeld zo mooi met dat paard tussen de bomen, dat ik nog maar eens blij was dat ik toch vaak die camera mee pak.

En toen was het tijd om er onder ons twee op uit te trekken, met ons buske waarin we een matras legden en gewoon ongepland vertrokken, deze keer was het richting Beieren in Duitsland. Het werd een heerlijke trip waar ik nog snel een post over ga maken want ik wil dat fijne gevoel nog niet onmiddellijk loslaten.

We vertrokken vanuit de Ardennen (Bouillon) en dan is Beieren zo’n 600 km.
Op zoek naar een slaapplek maar toch gewoon eerst even genieten van de natuurpracht.
De houten constructie en de de matras doen best goed dienst als bed in de auto, natuurlijk is een echte camper leuk, maar eigenlijk hebben we dat niet nodig.
Stevige bergkost om er stevig tegenaan te kunnen gaan.
We proberen altijd zelf foto’s van ons tweetjes te maken, alleja, ik probeer dat, de man ondergaat 😉
Een beeld van onder een hoge hangbrug waar ik kost wat kost over wou… maar uiteindelijk nam alleen de man de honeurs waar.
We zijn nooit helemaal onvoorbereid, we hebben wel een idee waar we naartoe gaan maar meestal is het ’s avonds toch even bedenken wat we de dag erna gaan doen, ideaal om dat in een prachtige setting te doen.
Er was onverwacht stormgevaar en aangezien we niet zo zelfvoorzienend zijn in ons buske besloten we toch een nachtje op hotel te gaan; dat we daardoor nog eens goed konden douchen namen we er graag bij 😉
Ik heb (tot aan de unief) nooit zonder een extra Elke in de klas of scouts of … gezeten, Elke was wel een heel populaire naam in de jaren ’80, maar vooral in Vlaanderen denk ik want erbuiten kom ik hem nooit tegen tot hier in Rothenburg, het was dat we op de terugweg waren, anders had ik hier ook wel een nachtje willen blijven!

WAT IK DAN LAS:

Dingen die je alleen ziet als je er de tijd voor neemt (Haemin Sunim): ik kreeg het boek voor mijn verjaardag van mijn lieve vriendin Lieve en ze drukte me op het hart om er mijn tijd voor te nemen. Thuis had ik er al zo wel eens in gebladerd en af en toe iets in gelezen, maar ik wachtte tot onze mini-roadtrip om het echt eens helemaal door te nemen omdat ik wist dat het ook fijn zou zijn om het mee te nemen in de auto en er samen over te kunnen praten.
Het is een ontzettend mooi vormgegeven boek en het staat vol met wijsheden, zaken die je doen reflecteren en doen nadenken. Ik ‘lees’ zulke boeken altijd met potlood erbij zodat ik kan aanduiden wat ik wil onthouden of wat ik mooi vind. Ik vond vooral onderstaand hoofdstuk ‘Eén woord van bemoediging kan de toekomst veranderen‘ erg mooi, omdat het aangeeft hoe belangrijk die ene leraar is in ons onderwijs. Het sloot voor een stuk ook aan bij een stuk dat ik afgelopen weekend las, een voorpublicatie in de krant van Marian Donder (Mensen zijn vaak boos op mij) voor Theater aan Zee.

2 reacties

  1. Oh, wat kijk ik al uit naar dat reisverslag. Niet zozeer omdat ik daar zo direct ga geraken, maar wel omdat Beieren toch wel een stukje van mijn hart heeft en Rothenburg een van mijn meest favoriete ’te bezoeken in Europa’ plekjes is.

    1. Beieren is echt wel de moeite, we wouden daar vorig jaar met de kinderen naartoe maar toen sloot Duitsland zijn grenzen, dus hebben we nu de boekjes van toen nog eens opgediept, echt onder de indruk van dat gebied! En Rothenburg is echt prachtig, nooit eerder geweest dus we wisten niet wat te verwachten, maar hoe mooi is dat zeg! Blogpost komt eraan 😉

Altijd fijn om iets te horen!